Τετάρτη, 16 Ιανουαρίου 2013

Συναυλία Bruce Springsteen!



18 Ιουλίου 2008, Βαρκελώνη

Το ταξίδι μου από την Αθήνα στην πρωτεύουσα της Καταλωνίας μου φάνηκε αιώνας. Ανυπομονούσα πολύ βλέπετε να φτάσω στον προορισμό μου. Δικαιολογημένα! Πέρα από το γεγονός ότι θα πήγαινα για πρώτη φορά σε μια από τις πιο όμορφες ευρωπαϊκές πόλεις, κρατούσα στα χέρια μου ένα εισιτήριο για τη συναυλία του Bruce Springsteen στο ναό του Camp Nou.
Η συναυλία ήταν το βράδυ, έτσι φτάνοντας στο ξενοδοχείο δεν είχα παρά μόνο τον χρόνο για ένα γρήγορο γεύμα και αμέσως μετά αναχώρηση για το στάδιο. Φόρεσα ότι πιο ρόκ βρήκα στη βαλίτσα μου, έβαλα τη φωτογραφική μηχανή στη τσάντα και ήμουν έτοιμη να πάω στην πρώτη μου ροκ συναυλία. Όμορφο συναίσθημα, αλλιώτικο..νιώθεις μια έκσταση σε όλο σου το κορμί και το μυαλό.
Δεν ήξερα όμως ότι αυτή η έκσταση θα κορυφωνόταν φτάνοντας στον Ναό. Είχα ακούσει πολλά για το Camp Nou αλλά αυτό που είδα και αισθάνθηκα εκεί μέσα, δε θα το ξεχάσω ποτέ. Δεν ήταν μόνο το μέγεθος ή η αισθητική του γηπέδου ήταν ο αέρας του που δε θα ξεχάσω. Κάτι σε αυτό τον αέρα με συνέπαιρνε τόσο που μου δημιουργούσε την αίσθηση οτι ζω σε κάποιο παράλληλο σύμπαν.
Η συναυλία άρχισε στην ώρα της. Μοναδική παρέα μου ο αδερφός μου, πιστός μου σύντροφος και συνοδός σε τέτοια ονειρικά ταξίδια, σε τέτοιες ονειρικές στιγμές. 
Όταν ο Bruce άρχισε να σολάρει ένιωσα τι θα πει ρόκ εντ ρόλ. Και τότε ήταν νομίζω που ερωτεύτηκα κ αυτή τη μουσική για τα καλά. Τα δυνατά φώτα από τους προβολείς και τα φωτορυθμικά με ζάλιζαν, αλλά ήταν μια γλυκιά ζάλη. Σε κάτι τέτοιες συναυλίες νιώθεις το σώμα σου να δονείται και το μυαλό σου να ταξιδεύει συνεπαρμένο έξω από το κεφάλι σου.
Φεύγοντας από τη συναυλία ορκίστηκα να μην ξεχάσω ποτέ όλα αυτά τα μαγικά συναισθήματα. Από τότε εώς και σήμερα το ρόκ εντ ρόλ για μένα έγινε κάτι σαν τρόπος ζωής, σαν τρόπος σκέψης, σαν μουσική πυξίδα. Κι όπως είχε πει ο Jimi Hendrix το ροκ έχει έναν μοναδικό τρόπο αν σου γεμίζει τη ζωή απλά με μερικές νότες.