Τετάρτη, 24 Απριλίου 2013

Ποιο φόβο αγάπησες (πάλι) ;


















Έρχονται κάποιες στιγμές στη ζωή, όπου καλείσαι να επιλέξεις ένα δρόμο. Στιγμές που πρέπει απλά να επιλέξεις κάτι ή κάποιον. Τότε μέσα σου, γεννούνται διάφορα συναισθήματα. Μπορεί να είναι ένα μπορεί κ περισσότερα. Αν όμως αυτό το πρώτο πρώτο συναίσθημα είναι ο φόβος, τότε ξέρεις πως επέλεξες σωστά. Δεν έχει σημασία που τοποθετείται ο φόβος αυτός. Όσο μεγαλώνει, τόσο θα μεγαλώνει, η λαχτάρα και η δίψα σου να ζήσεις με την επιλογή σου. Η λαχτάρα φέρνει πάθος, και το πάθος έρωτα, και ο έρωτας έμπνευση και δημιουργία. Η δημιουργία με τη σειρά της φέρνει τη λύτρωση, μέσω της έκφρασης. Τότε είναι που αρχίζει μια περιπέτεια. Μια περιπέτεια που δεν ορίζεται σε διάσταση και χρόνο. Είναι αμετάκλητη, όπως είναι και η μουσική. Ένας μονόδρομος. Όλα κινούνται από την αρχή προς το τέλος, από την γέννηση προς το θάνατο. Ένα ταξίδι που δεν μπορείς να οριοθετήσεις, όπως δεν μπορείς να οριοθετήσεις και τη ζωή. Το ταξίδι αυτό, αρχίζει κάπως έτσι: Ξεκινάς χωρίς αποσκευές, ανεβαίνεις σε ένα τρένο με ένα σχεδόν άγνωστο δρομολόγιο και με ένα ακόμα πιο άγνωστο οδηγό. Χρειάζεσαι όμως και ένα συνοδοιπόρο. Ξέρεις ότι θα τον βρεις. Δε ξέρεις όμως σε ποια στάση θα ανέβει, κι όταν ανέβει, πάλι δεν ξέρεις σε πια στάση θα κατέβει. Και ο φόβος σου, να που μεγαλώνει και θες να ζήσεις το ταξίδι ''σου'', που έγινε ''σας'', όσο πιο έντονα γίνεται. Καταλαβαίνεις τώρα, ότι ο φόβος σου γέννησε το πάθος που σαν φιτίλι καίει μέσα από τα μάτια της και αντανακλά καθετί λάθος και σωστό που ίσως πέρασε κάποτε δειλά από ένα σου όνειρο. Από ένα όνειρο που τότε πρόλαβες να φυλακίσεις στα στενά όρια της λογικής σου. Τώρα ρισκάρεις, και το όνειρο σου παίρνει υπόσταση. Και ακόμη κι αν χαθείτε κατά μεσής της διαδρομής, εσύ θα ξέρεις ότι έζησες το πιο όμορφο ταξίδι σου.

Κυριακή, 21 Απριλίου 2013

Αὐτὸς ποὺ σωπαίνει




Τὸ σούρουπο ἔχει πάντα τὴ θλίψη
ἑνὸς ἀτέλειωτου χωρισμοῦ
Κι ἐγὼ ἔζησα σὲ νοικιασμένα δωμάτια
μὲ τὶς σκοτεινὲς σκάλες τους
ποὺ ὁδηγοῦνε
ἄγνωστο ποῦ…

Μὲ τὶς μεσόκοπες σπιτονοικοκυρὲς
ποὺ ἀρνοῦνται
κλαῖνε λίγο
κι ὕστερα ἐνδίδουν
καὶ τ᾿ ἄλλο πρωί,
ἀερίζουν τὸ σπίτι
ἀπ᾿ τοὺς μεγάλους στεναγμούς…

Στὰ παλαιικὰ κρεβάτια
μὲ τὰ πόμολα στὶς τέσσερις ἄκρες
πλάγιασαν κι ὀνειρεύτηκαν
πολλοὶ περαστικοὶ αὐτοῦ του κόσμου
κι ὕστερα ἀποκοιμήθηκαν
γλυκεῖς κι ἀπληροφόρητοι
σὰν τοὺς νεκροὺς στὰ παλιὰ κοιμητήρια

Ὅμως ἐσὺ σωπαίνεις…
Γιατί δὲ μιλᾷς;
Πές μου!
Γιατί ᾔρθαμε ἐδῶ;
Ἀπὸ ποῦ ἤρθαμε;
Κι αὐτὰ τὰ ἱερογλυφικὰ τῆς βροχῆς πάνω στὸ χῶμα;
Τί θέλουν νὰ ποῦν;

Ὤ, ἂν μποροῦσες νὰ τὰ διαβάσεις!!!
Ὅλα θὰ ἄλλαζαν…

Ὅταν τέλος, ὕστερα ἀπὸ χρόνια ξαναγύρισα…
δὲ βρῆκα παρὰ τοὺς ἴδιους ἔρημους δρόμους,
τὸ ἴδιο καπνοπωλεῖο στὴ γωνιά…

Κι ὁλόκληρο τὸ ἄγνωστο
τὴν ὥρα ποὺ βραδιάζει…


-Τάσος Λειβαδίτης


Πέμπτη, 11 Απριλίου 2013

"Έξω απ'την πόρτα μας''



Αγρίεψαν τα πράγματα. Μεταμεσονύχτιες περιπολίες μπάτσων και βίαιες προσαγωγές, χωρίς καν να υπάρχει ένταλμα, ‘’νομιμοποίηση’’ των νεοναζιστών από δημοσιογράφους της κακιάς ώρας, μετανάστες να αργοπεθαίνουν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Μη σοκάρεσαι. Εμείς αφήσαμε τη χούντα να αναζωπυρωθεί  Η φωτιά δεν έσβησε το 74’. Η δημοκρατία μας πια, βρωμάει φασισμό. Στην τότε χούντα των συνταγματαρχών, η νεολαία, έκρυβε τους  ‘’λογοκριμένους’’ δίσκους και καταχώνιαζε τα ‘’απαγορευμένα’’ βιβλία. Η δική μας η γενιά, τέτοιο φόβο δεν έχει. Τι να κρύψει; Τα cd του Παντελίδη; Ή τις πενήντα αποχρώσεις του γκρί; Θα γελάτε, αλλά κάθε άλλο παρά αστείο είναι. Για μένα είναι τραγικό να βλέπω τη γενιά μας, να μη σκέφτεται, να μη ψάχνεται, να μην διαβάζει, να μην ανησυχεί..να τη βλέπω να σαπίζει στην αμάθεια και να συμβιβάζεται. Πως αυτή η γενιά η απαίδευτη να μην γίνει παιχνιδάκι στα χέρια κάθε φασίστα και κάθε ασυνείδητου πολιτικού; Ένας λαός αμόρφωτος είναι και πιο εύκολα χειραγωγήσιμος. Και μη σπεύσουμε να κατηγορήσουμε το σχολείο και την οικογένεια. Δεν λέω, παίζουν τον ρόλο τους . Αλλά εσύ τι κάνεις; Ως άτομο, ως πολίτης ως μέρος μια κοινωνίας που βλέπεις πως καταρρέει; Πρόκειται για το μέλλον σου..Ψάξτο λίγο. Ζούμε σε μια εποχή που κάθε γνώση μας παρέχεται απλά με ένα κλικ. Κάν’το το ρημάδι. Η οικονομία μας έχει ούτως ή άλλως καταρρεύσει και το τελευταίο που θα έπρεπε να μας απασχολεί είναι η κρίση στην οικονομία. Οι αξίες και τα ιδανικά που έχουν εκλείψει και η κοινωνική κατάρρευση  είναι τα θέματα που έπρεπε να μας καίνε. Γιατί αλίμονο μας αν ξαναχτίσουμε την ήδη κατακρεουργημένη χώρα μας, με βάση το χρήμα. Δοκιμασμένη συνταγή που δεν πέτυχε. Αν στα θεμέλια δεν βάλουμε μόρφωση, παιδεία, ανθρωπιά και αλληλεγγύη το μόνο που θα καταφέρουμε είναι το ντόμινο της εξαθλίωσης να συνεχιστεί και να βλέπουμε το ίδιο ταινιάκι, ξανά και ξανά, με το σενάριο να μην αλλάζει.