Παρασκευή, 24 Μαΐου 2013

Sadahzinia-Τα πάντα για ένα τίποτα



Ψάξε στο τίποτα να βρεις, όλα τ’ ανώφελα της γης
κράτα μαζί σου
Κι όταν το κόσμο καταπιείς και πάλι τίποτα δε δεις
στη χώνεψή σου
Θα `σαι ένας ήρωας διαφανής που ούτε ξέρεις, δεν μπορείς
και πας στον πάτο και παρακάτω.

Περνάν τα χρόνια, σκάβεις μια τρύπα στο νερό, 

την ίδια τρύπα, μα ούτε της μύγας το φτερό
δε το χωράει θαρρώ φτύνω το κόρφο μου και απορώ.
Μετράω το κρίμα σου και δεν έχει μετρημό.
Ακούω το φόβο σου, το χρυσοπληρωμένο ρόλο σου, 
τον απαράβατο ρυθμό τον ψυχοφθόρο σου
και μες στο τίποτα και πάλι κοίτα τα, ψάξε καχύποπτα
μήπως και βρεις τα μυστικά τ’ ακλείδωτα.
Και δε φαντάζεσαι πως ξημεροβραδιάζεσαι
στη ματαιότητα που πολλαπλασιάζεσαι.
Αυτοθαυμάζεσαι, στην ταραχή σου βιάζεσαι
να `ναι δικός σου ο κόσμος· αιφνιδιάζεσαι, 
δε φτάνει μια ζωή για να χορτάσεις μια στιγμή.
Τα θέλεις όλα, στ’ άπειρο ποντάρεις, γραμμή, 
μα είναι άκυρο κι εσύ βαριά κι ασήκωτα
χάφτεις τα πάντα για ένα τίποτα.

Θα `χεις το λόγο σου να μένεις μόνος σου εσύ κι ο κόσμος σου.

Αντίστροφά μετράς κατά βούληση το χρόνο σου
κι ασύδοτα στ’ απωθυμένα σου τάζεις αντίδοτα, 
τρία οικόπεδα και δύο αυτοκίνητα
Φοράς χρυσόμαλλο, δικέφαλο δέρας, 
κυριακάτικη ψυχή με μούτρα τσαγκαροδευτέρας
και χάνεσαι στα φούμαρα, βολεύεσαι στα χρόνια
καρικατούρα χωρία λόγια για τα αιώνια.
Κι απ’ το τίποτα βγάζεις πατέντα·
να ξερες πόσο θυμίζει άλλη μια τσίχλα με μέντα!
κάτω απ’ τη σόλα σε κραταει σαν κόλλα, 
σα τη βλακεία που αναμφίβολα, κεραυνοβόλα
σ’ ερωτεύεται, μένει μαζί σου, τρέφεται σαν βδέλλα, 
φοράει φύκια αντί μεταξωτή κορδέλα.
Μα εσύ καθόλου και ποτέ σου δε ντροπιάζεσαι
και το τίποτα άλλο λίγο περιεργάζεσαι.

Πέμπτη, 23 Μαΐου 2013

Πόσο απλό ήτανε...



Καλοκαίριασε. Ο ήλιος φωτίζει και ζεσταίνει τα πάντα εκεί έξω. Για το μέσα μου όμως δεν μπορώ να πω το ίδιο. Νομίζω ότι έχω ξεμείνει στο φθινόπωρο, και παλεύω να μαζέψω τα φύλλα που με ένα φύσημα του αέρα πλημμύρισαν τη ψυχή μου...Οι τάσεις φυγής που με πιάνουν, βέβαια δεν γνωρίζουν εποχές, είχαν καιρό να με επισκεφτούν και όμως να που με αιφνιδίασαν. Δεν τις καλοδέχτηκα όπως το συνηθίζω, αμύνθηκα, που να πάρει ευχή. Πάντα τρέχω μακρυά από κάποιον, μακρυά από κάτι...και ακόμα δεν έχω καταφέρει να φτάσω πουθενά. Και αυτό το πουθενά με τρελαίνει. Στο 'χα πει πως την φοβάμαι την μοναξιά, εσύ είσαι τυχερός που την αγάπησες, Όχι δεν σε λοιδορώ, ίσα ίσα που σε θαυμάζω. Ίσως και να σε ζηλεύω, γιατί εσύ ξέρεις να επιπλέεις στα νερά της μοναξιάς σου, ενώ εγώ βυθίζομαι και παγιδεύομαι φλερτάροντας με το σκοτάδι. Έχεις και συ σκοτάδι μέσα σου. Και θα σου πω ποιο είναι το κοινό μας. Αυτό το σκοτάδι, και οι δυο, το φτιάξαμε μόνοι μας. Στήνουμε παγίδες στο μυαλό μας και προσπαθούμε να πουλήσουμε την αγάπη μας σε φτηνές αγορές. Δεν είναι ότι δεν ξέρουμε τι αξία έχει η αγάπη, ο έρωτας, το πάθος...είναι που φοβόμαστε πως όσο μένουν αξόδευτα μέσα μας θα φθίνουν. Λάθος, μεγάλο λάθος. Η αξία τους φθίνει μόνο όταν πάει χαράμι. Ήταν μοίρα να σε γνωρίσω κι ας μην πιστεύεις σ' αυτά. Η μοίρα όμως καμιά φορά δεν μας αναγνωρίζει και ίσως και να χαίρεται βλέποντας μας να βασανιζόμαστε. Εγώ όμως έχω μάθει να την εμπιστεύομαι, και ακολούθως να εμπιστεύομαι τη ζωή. Εκείνη ξέρει. Όσες φορές και αν βλαστήμησα για τις αναποδιές που μου έφερε στο διάβα μου, πριν ο αλέκτωρ λαλήσει  τρεις, είχα μετανιώσει και είχα καταλάβει που ήθελε να με πάει, τι ήθελε να μου φέρει. Και να που μου 'φερε και σένα. Πάει καιρός που σε αντίκρισα ..Θολωμένο θεριό, στεκόσουν μόνος, ήρεμος σε μια γωνιά, και είχες μια λύπη καρφωμένη στα μάτια και ένα κρυφό γέλιο στην ψυχή. Το είδα, ναι..κι όταν μου πρωτομίλησες το είδα. Είδα το φως, το τόσο φως που έχεις μέσα σου κρυμμένο, κι αμέσως είπα ότι θέλω να μείνω εκεί σαν μια μικρή αχτίδα που θα τρυπώσει στα κλεφτά, μέσα από κάποια ρωγμή της ψυχής σου. Κι είμαι ακόμα εδώ, αμίλητη στην κρυψώνα μου, περιμένοντας να ψάξεις να με βρεις. 

Κι όσο οι θύμησες αυτές δίνουν τη δική τους μάχη μες το μυαλό μου...θυμάμαι αυτούς τους στίχους: 

Θυμάμαι που καθόμασταν
οι δυο μας στην βροχή,
για ώρα κοιταζόμασταν
μου 'φτανε γι' αρχή...
Πόσο απλό ήτανε να σ' αγαπώ.

Θυμάμαι δε μου μίλαγες,
με διάβαζες καλά,
τα όμορφα μου φύλαγες 
και τα 'φερνες πολλά. 
Πόσο απλό ήτανε να σου μιλώ. 

Πέμπτη, 16 Μαΐου 2013

‘’Τρέφονται από το φόβο σου"























Τον τελευταίο καιρό συναντώ συνέχεια στο μετρό ένα παλικάρι. Μετανάστης, όχι πάνω από είκοσι χρονών. Τον βλέπω συνήθως πρωί κάπου ανάμεσα σε Ομόνοια και Βικτώρια. Πάντα με τον ίδιο φόβο στα μάτια. Πάντα στέκεται όρθιος και σχεδόν κολλημένος στην πόρτα του βαγονιού. Μπορεί να υπάρχουν κενές θέσεις δίπλα του, αλλά αυτός θα στέκεται  πάντα στην πόρτα. Η ανεξέλεγκτη περιέργεια μου δεν με άφησε να μην τον ρωτήσω. Κοιτώντας προσεκτικά γύρω του και με χαμηλωμένη φωνή μου απάντησε ότι θέλει να είναι κοντά στην πόρτα έτσι ώστε αν δει, τους τύπους με τα μαύρα, όπως τους αποκάλεσε, να τρέξει. Μου έδειξε μάλιστα και ένα σημάδι κάτω από το λαιμό του, σαν μαχαιριά και δεν χρειάστηκε να ρωτήσω τίποτα παραπάνω. Το κέντρο της πόλης έχει γίνει το κολαστήριο τους. Βλέπεις κορμιά χτυπημένα, μαχαιρωμένα. Κι όλα αυτά γίνονται μπροστά στα μάτια μας. Έξω από το μετρό, στα πεζοδρόμια, σε πάρκα, σε πλατείες και σε υποβαθμισμένες γειτονιές. Και όλα αυτά τα υφίστανται γιατί; Γιατί απλά έχουν διαφορετική καταγωγή. Δεν είναι πια, ένα-δυο περιστατικά...είναι δέκα, είκοσι και τριάντα κάθε εβδομάδα. Αυτό που με προβληματίζει είναι ότι όσο αυξάνονται τόσο αυξάνεται και η αδιαφορία μας. Τόσο η δική μας όσο και των κυβερνώντων, που έχουν αφήσει το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο στο συρτάρι. 'Ένας δεκατετράχρονος Αφγανός χαρακώθηκε στο κέντρο της Αθήνας. Ένας εικοσάχρονος Σύρος ξυλοκοπήθηκε άγρια στην πλατεία Αττικής. Μετανάστες πετάγονται κλοτσηδόν έξω από τα ΜΜΜ. Όλα αυτά τα περιστατικά έχουν ένα κοινό παρανομαστή, τους "παλικαράδες" της Χ.Α. Και καλά, η κυβέρνηση αδιαφορεί, η αστυνομία επίσης είτε αδιαφορεί, είτε βάζει και εκείνη ένα χεράκι στο ‘’έργο’’ των πατριωτών μας, εμείς τι κάνουμε; Θα σας πω εγώ τι κάνουμε, αδιαφορούμε και φοβόμαστε. Το φίδι του φασισμού όμως από αυτά τρέφεται, και αφήνει τα αυγά του σε κάθε γειτονιά. Για πόσο θα τον αφήνουμε; Κι όπως διάβασα σε ένα τοίχο κάπου στα Εξάρχεια, ’’Το φασισμό βαθιά κατάλαβε τον. Δεν θα πεθάνει μόνος, τσάκισέ τον.’’

Πέμπτη, 9 Μαΐου 2013

"Η δολοφονία της δημόσιας εκπαίδευσης"


















Το σχέδιο για την δολοφονία της δημόσιας εκπαίδευσης έχει μπει σε εφαρμογή και η προπαγάνδα των ΜΜΕ κατά των εκπαιδευτικών καλά κρατεί. Εδώ και αρκετό καιρό λοιπόν, τόσο τα κρατικά όσο και τα ιδιωτικά ΜΜΕ, έχουν βάλει σκοπό να πείσουν τον λαό ότι τα αιτήματα των εκπαιδευτικών αφορούν αποκλειστικά την αύξηση του ωραρίου τους, κατά δύο ώρες. Υπογραμμίζοντας μάλιστα το ‘’δυο ώρες’’, με στόχο μάλλον το αναμενόμενο κ πολύ λογικό σχόλιο ‘’Τι είναι γι αυτούς δυο ώρες παραπάνω’’.  Αλλά και βέβαια δεν είναι μόνο αυτό. Η αύξηση των ωρών, συνοδεύεται με ένα πλήθος μεταθέσεων, αφού οι περισσότεροι εκπαιδευτικοί δεν θα μπορούν να συμπληρώσουν το απαραίτητο ποσοστό του ωραρίου τους και έτσι αναγκαστικά θα μετακινηθούν. Και για να ξέρουμε τι μας γίνετε, αυτή δεν είναι απόφαση του υπουργείο παιδείας φυσικά, αλλά του υπουργείου οικονομικών. Οι αλλαγές αυτές εντάσσονται στο νέο νομοσχέδιο του υπουργείου. Στόχο έχουν τη μείωση των αναπληρωτών εκπαιδευτικών μέσω της αύξησης ωρών διδασκαλίας του μόνιμου διδακτικού προσωπικού. Ανάμεσα σε αυτές τις μνημονιακές επιταγές, βρίσκονται και περικοπές στις δαπάνες εκπαίδευσης του υπουργείου παιδείας αλλά και στους μισθούς των εκπαιδευτικών. Μην πούμε και για την επερχόμενη αξιολόγηση, η οποία θα επιφέρει και μια σειρά απολύσεων. Που ακριβώς είναι αγαπητοί μας μεγαλοδημοσιογράφοι η παράλογη στάση της ΟΛΜΕ; Δεν απορώ εσείς ξέρετε πολύ καλά τι κάνετε, σωπαίνετε μπροστά στη δολοφονία του δημόσιου εκπαιδευτικού συστήματος. Θυμάστε πολύ καλά ότι παλαιότεροι πανεκπαιδευτικοί αγώνες έχουν ρίξει υπουργούς απ τις θεσούλες τους. Συνεχίστε τον πόλεμο, ο λαός όμως δεν τρώει κουτόχορτο. Οι εκπαιδευτικοί αγωνίζονται για την επιβίωση, τη δική τους και της δημόσιας εκπαίδευσης, για την αξιοπρέπεια τους. Αλλά θα μου πεις η αξιοπρέπεια είναι μια αξία που έχετε ξεχάσει εδώ και πάρα πολλά χρόνια.

Τρίτη, 7 Μαΐου 2013

Ρίσκο

Είσαι για ένα ταξίδι στ'ανοιχτά;
Είσαι για ένα ρίσκο;
Θελω να μου υποσχεθείς
πως δε θα πάρεις
μετεωρολογικό δελτίο.
Πως δε θα χεις μαζί σου
προμήθειες και αποσκευές.
Πως δε θα γεμίσεις
το πλεούμενο με σωσίβια.
Θα δέσουμε την άγκυρά μας
στα φτερά των γλάρων.
Και θα ορίσουμε τιμονιέρη μας
το πιο τρελό δελφίνι.
Θα σου χαρίσω
όλο το γαλάζιο του πελάγου.
Όλο το χρυσαφι του ήλιου.
Όλο το ροζ του δειλινού.
Να χεις χρώματα πολλά
να βάφεις τους πόθους και τις σκέψεις σου.
Θα γεμίσω τ'αμπάρι μας με ονειρα.
Να χεις πολλά.
Να μη φοβάσαι πως θα σου τελειώσουν.
Αν έχει λιακάδα θα απλώσουμε
τα δίχτυα της ζωής μας στην κουβέρτα
και θα μπαλώσουμε τις τρύπες
που μας ανοιξαν τα σκυλόψαρα.
Αν έχει βροχή θα βγάλουμε τη ψυχή μας
στ΄άλμπουρο να ξεπλυθεί.
Είσαι επιτέλους, για ένα ταξίδι στ ανοιχτά;
Για ένα ρίσκο;

Αλκυόνη Παπαδάκη



Πέμπτη, 2 Μαΐου 2013

''Ανείπωτα λόγια''


Περίεργα πλάσματα είμαστε εμείς οι άνθρωποι. Παράξενοι, κουτοί, ανόητοι και πολύ λίγοι καμιά φορά. Και είμαστε λίγοι, γιατί από όλα τα όμορφα συναισθήματα που μπορεί να γεννήσει η ψυχή μας, εμείς επιλέγουμε και αφήνουμε να μας καταβάλει ένα, μόνο ένα. Ο φόβος. Μην εκτεθούμε, μην ανοιχτούμε, μην ερωτευθούμε, μην πληγωθούμε και αυτά τα μην δεν τελειώνουν ποτέ. Αυτά τα μην μας έχουν καταστρέψει. Όταν σε νικούν τα πρέπει των άλλων ή ακόμη και τα πρέπει που θέτεις ο ίδιος ως βέτο στον εαυτό σου..γίνεσαι ένα άβουλο πλασματάκι που θάβει τα θέλω του και μετά γκρινιάζει κιόλας που δεν είναι χαρούμενο. Μόνο τοίχους μάθαμε να χτίζουμε. Φυσικά! Είναι πιο εύκολο να χτίσεις ένα τοίχο παρά μια ανθρώπινη σχέση. Έχουμε γίνει έρμαια της ρουτινιασμένης μας καθημερινότητας και των εφήμερων αγγιγμάτων. Με αυτά τα αγγίγματα γεμίζουμε κενά και ανάγκες, τόσο ψυχικές όσο και σωματικές. Αλλά η "κάλυψη" αυτή δεν κρατάει πάνω από μια-δυο ώρες και μετά πάλι στο βυθό με τα ερωτηματικά και τους σκορπισμένους φόβους. Αφού σ αυτό το άγγιγμα και σε αυτό το φιλί, σ αυτό το χαμόγελο και σ αυτήν την επαφή, νιώθουμε ευτυχισμένοι, γιατί φεύγουμε; Γιατί τόση δειλία και τόση άρνηση; Δεν είναι ούτε θέμα timing, ούτε άτυχες συγκυρίες, ούτε καμία από αυτές τις κλισέ δικαιολογίες που χρησιμοποιούμε. Είναι καθαρή δειλία. Αν θες κάτι ή κάποιον πραγματικά κάνεις τα πάντα, ότι περνάει από το χέρι σου. Μάχεσαι, λυγίζεις, πέφτεις ξανασηκώνεσαι και μάχεσαι πάλι. Η λιγοψυχία στον έρωτα δεν συγχωρείται. Τα λόγια που δεν είπες θα σε ακολουθούν και τα χάδια που δεν τόλμησες να δώσεις θα σε πνίγουν. Και είναι ανόητο και βαρύ να τιμωρείς έτσι τον εαυτό σου όταν ο παράδεισος είναι απλά δυο βήματα μακριά από τη βολή σου.