Σάββατο, 29 Ιουνίου 2013

Σε ποιο παράξενο κόσμο γυρνάς...



Είναι ο κόσμος μου μεγάλος κι ελάχιστος
χωράει μυριάδες, μα εγώ δε μπορώ
κι είν' της φωτιάς μου ο όρκος σου λέω εκείνος 
ο αλάθευτος, που με ξεβγάζει απ' τον υπόλοιπο σωρό.

Φοβάμαι, όμως, που μόνη και πάλι τώρα μ' αφήνει
και γι' αυτό ψάχνω γνωστή, ζέστη συντροφιά
μακάρι να 'ρθει κι ας φέρει και παράταιρη οδύνη,
μαύρο όνειρο φόντο πίσω απ' ωραία νυχτιά.
Λοιπόν τα λόγια μου, τα πριν και τα επόμενα,
θα τα φτιάξω μια φορά στο λέω ακόμα ζωή,
μα θα κρυφτώ, μήπως γλιτώσω ξανά απ' τα γραφόμενα
που μου τα κέρασε η μοίρα ευχή.


Σε ποιό παράξενο κόσμο γυρνάς,
σε ποιό στοιχειό αντίκρυ θεριεύεις,
για ποια ντροπή στα κρυφά τραγουδάς,
ποιό φόβο πάλι μ' αγάπη παντρεύεις.

Τα λόγια εκείνα που με φέρανε στο δρόμο σου,
τα φυλάω στην πιο κρυφή του μυαλού μου γωνιά.

Μην ξεμακραίνεις, μου 'χες δώσει το λόγο σου
κι αν θυμάσαι είναι το ψέμα κακοσημαδιά.

Όπως κάποιοι που λένε τόσο απλή τη ζωή
και σπαταλάνε γι' αυτήν τα πιο τρελά όνειρά τους, 
τη σκορπάω εγώ στης φωτιάς τη φυλή
και χαλάλι αν χαθώ και σε αδιάβατους βάλτους.


Πες μου ποιό κόσμο (-βρήκα ένα κόσμο-).
Πες μου ποιά αγάπη (-μια μεγάλη αγάπη-).
Πες μου ποιό φόβο, ποιά ντροπή (-στα κρυφά τραγουδάω-).
Ποιόν εφιάλτη (-γυρεύω να 'ρθει-).
Ποιά όμορφη νύχτα (-μια σαν κι αυτή-).
Ποιά λόγια, ποιά άχρηστη ευχή (-πάνω μου πάλι μαζεύω-).


Ποιόν εφιάλτη ικετεύεις να 'ρθει.
Και ποιά πανέμορφη νύχτα ζηλεύεις.
Σε ποιά κρύβεσαι άχρηστη ευχή.
Ποιά λόγια σου πάνω σου πάλι μαζεύεις.


Σε ποιό παράξενο κόσμο πάλι μονάχη γυρνάς,
σε ποιό στοιχειό της ζωής πάλι αντίκρυ θεριεύεις,
για ποιά ντροπή ξεχασμένη στα κρυφά τραγουδάς,
ποιό ξένο φόβο πάλι με τόση αγάπη παντρεύεις.
Ποιόν κουρασμένο εφιάλτη ικετεύεις να 'ρθεί,
σε ποιά πανέμορφη νύχτα χρωστάς και πάλι ζηλεύεις,
σε ποιά κρύβεσαι χιλιοειπωμένη κι άχρηστη ευχή,
ποιά άδικα λόγια πάνω σου πάλι μαζεύεις.


Πες μου ποιό κόσμο (-βρήκα ένα κόσμο-)
πες μου ποιά αγάπη (-μια μεγάλη αγάπη-)
πες μου ποιό φόβο, ποιά ντροπή (-στα κρυφά τραγουδάω-)
ποιόν εφιάλτη (-γυρεύω να 'ρθεί-)
ποιά όμορφη νύχτα (-μια σαν κι αυτή-)
ποιά λόγια, ποιά άχρηστη ευχή (-πάνω μου πάλι μαζεύω-)

Πες μου ποιό κόσμο...πες μου ποιά αγάπη...
πες μου ποιό φόβο, ποιά ντροπή...
ποιόν εφιάλτη...ποιά όμορφη νύχτα...

Παρασκευή, 28 Ιουνίου 2013

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος!

freesakkas

Τι σημασία έχει αν είσαι αναρχικός, αντιεξουσιαστής, κομμουνιστής, αριστερός, φιλελεύθερος, σοσιαλιστής; Είσαι άνθρωπος; Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος, όπως είχε γράψει και ο Λειβαδίτης, δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν΄αγωνίζεσαι για την ειρήνη και για το δίκαιο.
O Κωνσταντίνος Σακκάς συνελήφθη και προφυλακίστηκε πριν από σχεδόν τρία(!) χρόνια.Το ανώτατο όριο προφυλάκισης σύμφωνα με το ποινικό δίκαιο είναι 18 μήνες. Δύο μήνες πριν την συμπλήρωση της, του ασκήθηκε νέα ποινική δίωξη για συναφή υπόθεση και έτσι, προφυλακίστηκε εκ νέου. Ανατρέχοντας ξανά στο ποινικό δίκαιο, ο ανώτατος χρόνος της δεύτερης προφυλάκισης είναι 12 μήνες, χρόνος ο οποίος συμπληρώθηκε και πάλι. Δίχως όμως την εκδίκαση καμίας από τις δύο υποθέσεις για τις οποίες κρίθηκε προφυλακιστέος. Παρ’όλα αυτά, το εφετείο παρέτεινε την προφυλάκιση του για ακόμη 6 μήνες! Ο Κώστας Σακκάς κατέβηκε σε απεργία πείνας στις 4/06/2013 και σήμερα μπαίνει στην 24η μέρα. Νοσηλεύεται φρουρούμενος στο γενικό κρατικό Νίκαιας, αντιμετωπίζοντας σοβαρό κίνδυνο για την υγεία του.
Η κράτηση του είναι παράνομη, απάνθρωπη, εξοντωτική και δείχνει την ασυδοσία  τόσο της δικαστικής εξουσίας όσο και της κυβέρνησης, η οποία όχι απλά την ανέχεται αλλά και την εγκρίνει. Η πρωτοφανής αυτή περίπτωση δικαστικής αυθαιρεσίας μας αφορά όλους. Δεν πρέπει να αφήσουμε κανέναν να ξεφτιλίζει την ανθρωπιά και την αξιοπρέπεια μας. Δεν πρέπει να αφήσουμε κανέναν να παίζει έτσι με ανθρώπινες ζωές και με θεμελιώδη δικαιώματα, όπως η ελευθερία και ο αγώνας κάθε ανθρώπου για τη διεκδίκηση της. Καμία ανοχή στα μηνύματα τρομοκράτησης που στέλνουν σε κάθε αγωνιζόμενο άνθρωπο. Καμία ανοχή στις επιδιώξεις του κράτους να εξοντώσει τον Κώστα Σακκά, προς παραδειγματισμό σε όσους αντιστέκονται στους μηχανισμούς και στις τακτικές, της ακροδεξιάς κυβέρνησης, η οποία στοχεύει στην εξαθλίωση μας.
Η παράνομη  προφυλάκιση του Κώστα Σακκά πρέπει να παύσει άμεσα. Είναι αγώνας όλων μας! Είναι αγώνας δικαίωσης, είναι αγώνας ζωής, είναι αγώνας για την ελευθερία ενός συνανθρώπου μας, που εντελώς παράνομα συνεχίζει να κρατείται φυλακισμένος, χωρίς δίκη, με ασταθείς κατηγορίες!
Όλοι στην πορεία αλληλεγγύης στον Κώστα Σακκά, το Σάββατο, 29 Ιουνίου, με προσυγκέντρωση στο Μοναστηράκι, ώρα 11.30 π.μ.

Πέμπτη, 27 Ιουνίου 2013

Κράτος υπό κατάρρευση, ζωή στο περιθώριο








Όταν το κράτος καταρρέει και η κοινωνία λεηλατείται καθημερινά από τις συνέπειες της κρίσης, κανένας τομέας της ζωής δεν μένει ανέπαφος και ανεπηρέαστος.
Είναι γεγονός ότι σε περιόδους κρίσης, η  κατάσταση με τα ναρκωτικά συνεχώς επιδεινώνεται, το AIDS αυξάνεται ραγδαία και κάνουν την εμφάνιση τους στην «αγορά» ουσίες φθηνές και άκρως επικίνδυνες, όπως για παράδειγμα το σίσα που έχει χαρακτηριστεί ως το ναρκωτικό της κρίσης.
Είναι ολοφάνερο λοιπόν, ότι η δημόσια υγεία και οργανισμοί όπως, το ΚΕΘΕΑ, ο ΟΚΑΝΑ και το 18 άνω, είναι πολύτιμοι για την εξασφάλιση περίθαλψης και ελπίδας για όλους τους ανθρώπους που είναι εξαρτημένοι σε ουσίες.
Για την κυβέρνηση όμως δεν είναι ούτε κατά διάνοια ολοφάνερο το δικαίωμα κάθε ανθρώπου, στην δωρεάν υγεία, στην περίθαλψη και στην ευκαιρία για επανένταξη. Με τις παρεμβάσεις της στα κέντρα θεραπείας ολοένα και δυσκολεύει το έργο τους, και συνεχίζει με σενάρια συγχωνεύσεων και συρρικνώσεων, και βέβαια κλείνοντας τα, αδιαφορώντας τόσο για τους εργαζομένους όσο και για τους εξαρτημένους. Τέτοιοι οργανισμοί άλλωστε ήταν πάντα ο εύκολος στόχος των μέτρων δημοσιονομικής προσαρμογής.
Το θέμα είναι όμως ότι η χώρα μας, τώρα πιο πολύ από ποτέ έχει ανάγκη από ένα ευρύ και δωρεάν σύστημα υγείας και πρόνοιας, έτσι ώστε να υποστηρίξει τον διαρκώς αυξανόμενο αριθμό ανθρώπων που έχουν ανάγκη φροντίδας. Η τοξικομανία είναι κοινωνικό φαινόμενο, και απαιτεί την ανάλογη κοινωνική και ανθρωπιστική φροντίδα.
Είναι απορίας άξιο με ποια κριτήρια η κυβέρνηση σχεδιάζει αυτές τις συγχωνεύσεις. Με ποια λογικά κριτήρια πρέπει να μπουν σε αυτή τη δίνη οργανισμοί όπως, ο ΟΚΑΝΑ και το ΚΕΘΕΑ, οργανισμοί που αποδεδειγμένα προσφέρουν άκρως αποτελεσματικές υπηρεσίες, σε χιλιάδες χρήστες και στις οικογένειες τους κάθε χρόνο.
Και εν τέλει η μεγάλη μου απορία είναι πόσο εκτιμά τέλος πάντων αυτή η κυβέρνηση τις ανθρώπινες ζωές, τις ανθρώπινες ανάγκες. Ίσως η απάντηση στο τελευταία μου ερώτημα να βρίσκεται στην ανάθεση του Υπουργείου Υγείας, στον Άδωνι, ναι μάλλον εκεί βρίσκεται.
*Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα κατά των Ναρκωτικών και της παράνομης διακίνησης τους.

Κυριακή, 23 Ιουνίου 2013

ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ...ΧΟΥΝΤΑ!






















Τα γεγονότα των τελευταίων ημερών, μας έφεραν αντιμέτωπους με μια μεγάλη γκάμα συναισθημάτων. Φόβος, έκπληξη, δέος, ανατριχίλα, σοκ, οργή, θυμός, απογοήτευση, αγωνιστικός ξεσηκωμός, αντίδραση, παλμός αντίστασης... Το μαύρο στις οθόνες μας, μαύρισε και τις  ψυχές μας. Η ιδέα και μόνο, ότι η δημοκρατία μας κινδυνεύει, ότι οι θεσμοί και οι ματωμένοι αγώνες γενιών και γενιών αγωνιστών μπορεί και να πάνε στράφι, μας πάγωσε. Η άμεση αντίδραση όλων μας σε αυτό, όμως, ήταν η πιο θερμή εκδήλωση λαϊκού ξεσηκωμού των τελευταίων χρόνων. Η ΕΡΤ έγινε προσωπική υπόθεση όλων μας. Κανείς όμως από αυτούς τους φωστήρες που μας κυβερνούν, δεν σκέφτηκε ότι η αντίδραση του κόσμου θα ήταν τόσο έντονη και άμεση. Τόση συκοφαντία και τόση προπαγάνδα κατά της ΕΡΤ είχαν κάνει τα παιδιά (ειδικά τον τελευταίο χρόνο) και να που πήγε χαμένη. Ο κόσμος δεν τρώει κουτόχορτο. Όλοι μας μεγαλώσαμε με την δημόσια ραδιοτηλεόραση. Το σήμα των ειδήσεων και της αθλητικής Κυριακής, οι παιδικές σειρές, οι ενημερωτικές εκπομπές, τα ντοκιμαντέρ, οι εκπομπές πολιτισμού... Η ΕΡΤ αποτελούσε και αποτελεί ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής μας. Και ναι μπορεί ένα μέρος του προσωπικού της να ήταν βολεμένοι και κομματόσκυλα που μπήκαν με ρουσφέτι, και το μόνο σίγουρο είναι ότι η εξυγίανση είναι απαραίτητη. Αλλά...η εξυγίανση δεν γίνετε εν μια νυκτί, δεν γίνετε με τη συνοδεία κλεισίματος της ΕΡΤ και με την απόλυση 3000 εργαζομένων. Και είναι τουλάχιστον τραγικό, οι ίδιοι ανεύθυνοι πολιτικοί που την βρώμισαν να την χαρακτηρίζουν άνδρο διαφθοράς. Άνδρο διαφθοράς και παρανομίας είναι η τωρινή κυβέρνηση, η οποία με πλήρη παραβίαση του συντάγματος, ταπεινώνει τον πολιτισμό, ταπεινώνει την δημοκρατία, ταπεινώνει την Ελλάδα. Και θα το ξαναπώ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ Η ΕΡΤ, μέρα με τη μέρα η κυβέρνηση εξαθλιώνει κάθε δημόσιο τομέα...νοσοκομεία, σχολεία, νερό...ας ξυπνήσουμε επιτέλους. Μας έχουν λεηλατήσει κάθε όνειρο, κάθε ελπίδα, κάθε προοπτική, μην ανέχεσαι τίποτα άλλο ρε..τίποτα! Χούντα είναι θα περάσει, είπε ο Βασίλης στο ραδιομέγαρο την Παρασκευή, δεν θα περάσει όμως μόνη της αν εμείς δεν την τσακίσουμε!

Κι ήθελε ακόμη



Κι ἤθελε ἀκόμη πολὺ φῶς νὰ ξημερώσει. Ὅμως ἐγὼ
Δὲν παραδέχτηκα τὴν ἧττα. Ἔβλεπα τώρα
Πόσα κρυμμένα τιμαλφῆ ἔπρεπε νὰ σώσω
Πόσες φωλιὲς νεροῦ νὰ συντηρήσω μέσα στὶς φλόγες.
Μιλᾶτε, δείχνετε πληγὲς ἀλλόφρονες στοὺς δρόμους
Τὸν πανικὸ ποὺ στραγγαλίζει τὴν καρδιά σας σὰ σημαία
Καρφώσατε σ᾿ ἐξῶστες, μὲ σπουδὴ φορτώσατε τὸ ἐμπόρευμα
Ἡ πρόγνωσίς σας ἀσφαλής: Θὰ πέσει ἡ πόλις.

Ἐκεῖ, προσεχτικά, σὲ μιὰ γωνιά, μαζεύω μὲ τάξη,
Φράζω μὲ σύνεση τὸ τελευταῖο μου φυλάκιο
Κρεμῶ κομμένα χέρια στοὺς τοίχους, στολίζω
Μὲ τὰ κομμένα κρανία τὰ παράθυρα, πλέκω
Μὲ κομμένα μαλλιὰ τὸ δίχτυ μου καὶ περιμένω.
Ὄρθιος καὶ μόνος σὰν καὶ πρῶτα περιμένω.



Μανώλης Αναγνωστάκης (1925 – 2005)



Ένας από τους κορυφαίους ποιητές της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς. Ποιητής με πολιτική συνείδηση, φυλακίστηκε και καταδικάσθηκε σε θάνατο για τις ιδέες του και χαρακτηρίστηκε ως ο «ποιητής της ήττας», καθώς με τους στίχους του εξέφρασε τη διάψευση των οραμάτων της Αριστεράς. Το ποιητικό του έργο καθόρισε την ομάδα των στρατευμένων ποιητών της μεταπολεμικής ποίησης.
Ο Μανώλης Αναγνωστάκης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 9 Μαρτίου του 1925. Σπούδασε Ιατρική και ειδικεύτηκε ως ακτινολόγος στη Βιέννη (1955-1956). Άσκησε το επάγγελμα του ακτινολόγου στη Θεσσαλονίκη και το 1978 μετεγκαταστάθηκε στην Αθήνα.
Πήρε μέρος στην Αντίσταση ως στέλεχος της ΕΠΟΝ στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Για την πολιτική του δράση στο φοιτητικό κίνημα φυλακίστηκε στο διάστημα 1948-1951, ενώ το 1949 καταδικάστηκε σε θάνατο από έκτακτο στρατοδικείο.
Εμφανίστηκε στη λογοτεχνία το 1942 από το περιοδικό «Πειραϊκά Γράμματα». Εκτελώντας χρέη και αρχισυντάκτη, το 1944 συνεργάστηκε με το φοιτητικό περιοδικό «Ξεκίνημα» (1944), πόλο συσπείρωσης των προοδευτικών νέων λογοτεχνών της πόλης, και το 1945 εξέδωσε με δικά του έξοδα την πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο «Εποχές». Αν και προχώρησε στην έκδοση μιας σειράς ποιητικών συλλογών τις επόμενες δεκαετίες, θα έπρεπε να περιμένει ως το 1979, σχεδόν 35 χρόνια μετά την πρώτη έκδοση του βιβλίου του, ώστε να δει να τυπώνεται η συγκεντρωτική έκδοση των ποιημάτων του χωρίς δικά του έξοδα.
Δημοσίευσε ποιήματα και κριτικά σημειώματα σε πολλά περιοδικά, ενώ είχε και πυκνή παρουσία στην εφημερίδα «Αυγή», με κείμενα για θέματα λογοτεχνικά και πολιτικά. Εξέδωσε το περιοδικό «Κριτική» (Θεσσαλονίκη, 1959-1961), υπήρξε μέλος της εκδοτικής ομάδας των «Δεκαοκτώ κειμένων» (1970), των «Νέων Κειμένων» και του περιοδικού «Η Συνέχεια» (1973).
Τα ποιήματα που ο Μανώλης Αναγνωστάκης άφησε πίσω του δημοσιευμένα είναι 88 και γράφτηκαν από το 1941 έως το 1971. Από το 1979 που κυκλοφόρησε ο συγκεντρωτικός τόμος των ποιημάτων του, και από το 1983 που κυκλοφόρησε ιδιωτικά το αυτοβιογραφικό σχόλιο «Y.Γ.» δεν υπήρξε καμία δημόσια παρέμβασή του.
«Στο αλλοιωμένο τοπίο της εποχής μας δεν θα ξαναγράψω», είχε ξεκαθαρίσει, γιατί «το έργο μου το ολοκλήρωσα. Επιλέγω τη σιωπή». Ίσως επειδή, όπως είχε πει σε μία από τις σπάνιες συνεντεύξεις του, «η ποίηση είναι έργο της νεότητας. Χρειάζεται ενθουσιασμό, αυταπάτες, ψευδαισθήσεις. Αυτά τα έχουν οι νέοι. Όσο μεγαλώνεις, κατέχεις καλύτερα τα μέσα σου. Γίνεσαι τεχνίτης, αλλά ένα ποίημα δεν χρειάζεται να είναι τέλειο για να είναι καλό».
Ο Αναγνωστάκης είχε προαναγγείλει τη σιωπή του με τους στίχους:
Το θέμα είναι τώρα τι λες.
Καλά φάγαμε, καλά ήπιαμε.
Καλά τη φέραμε τη ζωή μας ως εδώ.
Μικροζημίες και μικροκέρδη συμψηφίζοντας.
Το θέμα είναι τώρα τι λες. (Στόχος, 1970)

Ποιήματά του μεταφράστηκαν στα αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, ιταλικά, ενώ μελοποιήθηκαν από συνθέτες, όπως ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Θάνος Μικρούτσικος, ο Μιχάλης Γρηγορίου, ο Γιάννης Μαρκόπουλος και ο Δημήτρης Παπαδημητρίου. Τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης (1986) και το Μεγάλο Βραβείο Λογοτεχνίας (2002), ενώ αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας του πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Το πιο γνωστό του ποίημα ήταν το Μιλώ, που μελοποίησε ο Μίκης Θεοδωράκης.
Η ποίηση του Μανώλη Αναγνωστάκη δεν είναι απαισιόδοξη. Όσο κι αν οι στίχοι του φτάνουν κάποτε στην απελπισία, στο βάθος του ορίζοντα διακρίνεται ένα φως που μοιάζει περισσότερο με την αναλαμπή της αυγής και λιγότερο με το λυκόφως. Η δύναμη του ποιητικού του έργου, υπερβαίνοντα τις κομματικές ταμπέλες, κατάφερε να εκφράσει την αβεβαιότητα, την αποξένωση, αλλά και τις ελπίδες μιας ολόκληρης εποχής.
Έφυγε από τη ζωή τα ξημερώματα της 23ης Ιουνίου 2005, καταβεβλημένος από χρόνια αναπνευστικά και καρδιαγγειακά προβλήματα.


Πέμπτη, 13 Ιουνίου 2013

Δημοκρατία σε κίνδυνο















«Σε περιόδους κρίσης, το Σύνταγμα μπορεί να γίνει ένα κομμάτι χαρτί» (Λόρεντς φον Στάιν, 1849).  Ο Σαμαράς αποφάσισε και διέταξε: "Η ΕΡΤ θα σιγήσει τα μεσάνυχτα". Μαύρο σε όλες τις τηλεοράσεις. Ένα ραδιοτηλεοπτικό πραξικόπημα δίχως ιστορικό προηγούμενο. Ούτε το πιο φασιστικό μυαλό δεν μπορούσε να σκεφτεί ότι θα γινόταν κάτι τέτοιο. Και με τη βούλα πια περάσαμε σε καθεστώς χούντας. Το κλείσιμο της ΕΡΤ καταλύει τη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος και εξαφανίζει κάθε εστία αντικειμενικής ενημέρωσης και αντίλογου. Πράξη νομοθετικού περιεχομένου; Πόθεν πως; Αρχικά η κατάσταση στην ΕΡΤ δεν είναι σίγουρα ζήτημα έκτακτης ανάγκης. Έπειτα η Νέα Δημοκρατία δεν κυβερνά μόνη και ούτε έχει τον απαραίτητο αριθμό βουλευτών για να περάσει μια τέτοια απόφαση εφόσον οι δύο συγκυβερνώντες δεν έχουν υπογράψει. Βέβαια, το κλείσιμο της ΕΡΤ είναι ένα πλουσιοπάροχο δώρο του Σαμαρά σε Μπόμπολα, Αλαφούζο και λοιπούς διαπλεκόμενους. Μετά το πρώτο σοκ σκέφτεσαι ακόμη, πόσο γρήγορα λειτούργησε το σύστημα...μέσα σε μια ώρα το σήμα της ΕΡΤ χάθηκε σε όλη την Ελλάδα, τους έριξαν τα τηλέφωνα, το σάιτ κλπ κλπ. Μιλάμε για οργανωμένο σχέδιο, εγκληματικό σχέδιο. Ο λαός όμως δεν τους έκανε την χάρη, η αντίδραση ήταν άμεση και χάλασε τα σχέδια τους. Το πλήθος που πλημμύρισε το ραδιομέγαρο της ΕΡΤ, όχι μόνο στην Αθήνα αλλά και σε ολόκληρη τη χώρα, έστειλε το μήνυμα του. ΩΣ ΕΔΏ! Αυτή η πράξη ντροπής δεν θα περάσει! Δεν γίνετε με ένα χαρτί 3000 άνθρωποι να μείνουν στο δρόμο, δεν είναι δυνατόν με ένα παλιόχαρτο ο δημόσιος λόγος να φιμώνεται! Το ραδιομέγαρο της ΕΡΤ θα γίνει ο πολιτικός τους τάφος. Κανείς πολίτης δεν πρέπει να ανεχτεί να γίνετε η δημοκρατία μας πατσαβούρι στα χέρια μερικών φασιστοειδών που σπρώχνουν την χώρα μας σε ένα γκρεμό. Ας πέσουν μόνοι τους μέσα σε αυτόν. Όλοι στον αγώνα! Ο αγώνας για την ελεύθερη ενημέρωση και πολυφωνία είναι αγώνας ζωής, είναι αγώνας για όλη την κοινωνία. Η απόφαση αυτή είναι η αρχή του τέλους τους. Δεν πρέπει να περάσει! Ή τώρα ή ποτέ!

Είναι αγώνας για τη ζωή μας, είναι αγώνας όλης της κοινωνίας - See more at: http://left.gr/news/neolaia-synaspismoy-o-agonas-gia-eleytheri-enimerosi-kai-polyfonia-einai-agonas-gia-ti#sthash.5dpWWWrX.dpuf

Ο αγώνας για ελεύθερη ενημέρωση και πολυφωνία είναι αγώνας για τη Δημοκρατία. - See more at: http://left.gr/news/neolaia-synaspismoy-o-agonas-gia-eleytheri-enimerosi-kai-polyfonia-einai-agonas-gia-ti#sthash.5dpWWWrX.dpuf
Μπόμπολα, Αλαφούζο και λοιπούς διαπλεκόμενους
Μπόμπολα, Αλαφούζο και λοιπούς διαπλεκόμενους

Πέμπτη, 6 Ιουνίου 2013

Δεν υπάρχει εσύ κι εγώ, υπάρχει επανάσταση



















Μια σπίθα ήταν αρκετή για να πυροδοτήσει την εξέγερση ενάντια στη παρούσα εξουσία αλλά και σε κάθε μορφή εξουσίας που αποβλέπει στην καταπάτηση βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων, βασικών δημοκρατικών θεσμών. Μέσα σε μερικές ώρες το κίνημα από το Πάρκο Γκεζί, απλώθηκε στην Πλατεία Ταξίμ, και εν συνεχεία σε όλη την Πόλη, σε όλη την Τουρκία. Το πάρκο ήταν απλά η αφορμή. Όπως λέει και ένας φίλος, κάθε εξέγερση χρειάζεται μια αφορμή, που συνήθως είναι ασήμαντη μπροστά στα πραγματικά αίτια. Ο στόχος της εξέγερσης δεν είναι η αποτροπή ανέγερσης εμπορικού στο Πάρκο Γκεζί. Ο στόχος είναι ένας και ακούει στο όνομα, Ταγίπ Ερντογάν. Ο λαός κουράστηκε από τον βαθύ συντηρητισμό του, αλλά και από την μεθοδικά αφόρητη παρέμβαση του, στις ζωές τους. "Και θα πίνω και θα φιλώ", ήταν ένα από τα συνθήματα που γράφτηκαν στους τοίχους της Πόλης. Σύμφωνα με τον Ερντογάν όποιος πίνει έστω και ένα ποτήρι αλκοόλ είναι αλκοολικός. Είπε, ότι είναι ανήθικο, αγόρια και κορίτσια να κάθονται μαζί σε δημόσιους χώρους. Απείλησε πως θα βγάλει στους δρόμους τους υποστηρικτές του, για να αντιμετωπίσουν τους αντιπάλους του. Το προσωπείο του πρωθυπουργού με το ευρωπαϊκό στάτους έπεσε. Και κάπως έτσι ο τουρκικός λαός καινοτόμησε. Γιατί είναι καινοτομία για τα δεδομένα της Τουρκίας, ο αριθμός των γυναικών που αψηφούν την αστυνομική βία σε ένα τέτοιο γεγονός να είναι ίσος με αυτόν των αντρών. Είναι καινοτομία ένας λαός, που κακά τα ψέματα δεν του το 'χες και πολύ ότι θα ξεχυθεί στους δρόμους, να αντιστέκεται και να αγωνίζεται για τα δικαιώματα του, αψηφώντας την ωμή αστυνομική βία. Συνειδητοποίησαν την τεράστια δύναμη του συλλογικού σώματος, και γι αυτό το λόγο πιστεύω πως ο αγώνας θα συνεχιστεί. Όσο αφορά τη χώρα μας, είδαμε πορείες αλληλεγγύης καθώς και εκατοντάδες μηνύματα υποστήριξης. Διάβασα κάπου ότι στην Ελλάδα πάντα υπάρχει η τάση να θεωρείται ως συναισθηματική και αυθόρμητη η πρώτη εντύπωση από τα γεγονότα. Μεγάλη αλήθεια, και στέκομαι εκεί.






Τρίτη, 4 Ιουνίου 2013

Κίχλη















Τὸν εἶδα χτὲς νὰ σταματᾶ στὴν πόρτα
κoιτῶ ἀπὸ τὸ παράθυρό μου θἄ᾿ταν
ἑφτὰ περίπου μιὰ γυναίκα ἦταν μαζί του.
Εἶχε τὸ φέρσιμο τοῦ Ἐλπήνορα, λίγο πρὶν πέσει
νὰ τσακιστεῖ, κι ὅμως δὲν ἦταν μεθυσμένος.
Μιλοῦσε πολὺ γρήγορα, κι ἐκείνη
κοίταζε ἀφηρημένη πρὸς τοὺς φωνογράφους-
τὸν ἔκοβε καμιὰ φορὰ νὰ πεῖ μία φράση
κι ἔπειτα κοίταζε μ᾿ ἀνυπομονησία
ἐκεῖ ποὺ τηγανίζουν ψάρια- σὰν τὴ γάτα.
Αὐτὸς ψιθύριζε μ᾿ ἕνα ἀποτσίγαρο σβηστὸ στὰ χείλια:
- Ἄκουσε ἀκόμη τοῦτο. Στὸ φεγγάρι
τ᾿ ἀγάλματα λυγίζουν κάποτε σὰν τὸ καλάμι
ἀνάμεσα σὲ ζωντανοὺς καρποὺς — τ᾿ ἀγάλματα-
κι ἡ φλόγα γίνεται δροσερὴ πικροδάφνη,
ἡ φλόγα ποὺ καίει τὸν ἄνθρωπο, θέλω νὰ πῶ.
- Εἶναι τὸ φῶς... ἴσκιοι τῆς νύχτας...
- Ἴσως ἡ νύχτα ποὺ ἄνοιξε, γαλάζιο ρόδι,
σκοτεινὸς κόρφος, καὶ σὲ γέμισε ἄστρα
κόβοντας τὸν καιρό.
Κι ὅμως τ᾿ ἀγάλματα
λυγίζουν κάποτε, μοιράζοντας τὸν πόθο
στὰ δυό, σὰν τὸ ροδάκινο κι ἡ φλόγα
γίνεται φίλη μὰ στὰ μέλη κι ἀναφιλητὸ
κι ἔπειτα φύλλο δροσερὸ ποὺ παίρνει ὁ ἄνεμος-
λυγίζουν γίνουνται ἀλαφριὰ μ᾿ ἕνα ἀνθρώπινο βάρος.
Δὲν τὸ ξεχνᾶς.

- Τ᾿ ἀγάλματα εἶναι στὸ μουσεῖο.
-Ὄχι, σὲ κυνηγοῦν, πῶς δὲν τὸ βλέπεις;
θέλω νὰ πῶ μὲ τὰ σπασμένα μέλη τους,
μὲ τὴν ἀλλοτινὴ μορφή τους ποὺ δὲ γνώρισες
κι ὅμως τὴν ξέρεις.
Ὅπως ὅταν
στὰ τελευταῖα τῆς νιότης σου ἀγαπήσεις
γυναίκα ποὺ ἔμεινε ὄμορφη, κι ὅλο φοβᾶσαι,
καθὼς τὴν κράτησες γυμνὴ τὸ μεσημέρι,
τὴ μνήμη ποὺ ξυπνᾶ στὴν ἀγκαλιά σου-
φοβᾶσαι τὸ φιλὶ μὴ σὲ προδώσει
σ᾿ ἄλλα κρεβάτια περασμένα τώρα
ποὺ ὡστόσο θὰ μποροῦσαν νὰ στοιχειώσουν
τόσο εὔκολα τόσο εὔκολα καὶ ν᾿ ἀναστήσουν
εἴδωλα στὸν καθρέφτη, σώματα ποὺ ἦταν μία φορὰ-
τὴν ἡδονή τους.
Ὅπως ὅταν
γυρίζεις ἀπ᾿ τὰ ξένα καὶ τύχει ν᾿ ἀνοίξεις
παλιὰ κασέλα κλειδωμένη ἀπὸ καιρὸ
καὶ βρεῖς κουρέλια ἀπὸ τὰ ροῦχα ποὺ φοροῦσες
σὲ ὄμορφες ὧρες, σὲ γιορτὲς μὲ φῶτα
πολύχρωμα, καθρεφτισμένα, ποὺ ὅλο χαμηλώνουν
καὶ μένει μόνο τὸ ἄρωμα τῆς ἀπουσίας
μιᾶς νέας μορφῆς.
Ἀλήθεια, τὰ συντρίμμια
δὲν εἶναι ἐκεῖνα- ἐσὺ ῾σαι τὸ ρημάδι-
σὲ κυνηγοῦν μὲ μία παράξενη παρθενιὰ
στὸ σπίτι στὸ γραφεῖο στὶς δεξιώσεις
τῶν μεγιστάνων, στὸν ἀνομολόγητο φόβο τοῦ ὕπνου-
μιλοῦν γιὰ περιστατικὰ ποὺ θὰ ἤθελες νὰ μὴν ὑπάρχουν
ἢ νὰ γινόντουσαν χρόνια μετὰ τὸ θάνατό σου,
κι αὐτὸ εἶναι δύσκολο γιατί...
-Τ᾿ ἀγάλματα εἶναι στὸ μουσεῖο.
Καληνύχτα.
-... γιατὶ τ᾿ ἀγάλματα δὲν εἶναι πιὰ συντρίμμια,
εἴμαστε ἐμεῖς. Τ᾿ ἀγάλματα λυγίζουν ἀλαφριὰ ... καλή-
νύχτα.

Ἐδῶ χωρίστηκαν. Αὐτὸς ἐπῆρε
τὴν ἀνηφόρα ποὺ τραβάει κατὰ τὴν Ἄρκτο
κι αὐτὴ προχώρεσε πρὸς τὸ πολύφωτο ἀκρογιάλι
ὅπου τὸ κύμα πνίγεται στὴ βοὴ τοῦ ραδιοφώνου...


Γ. Σεφέρης