Σάββατο, 16 Νοεμβρίου 2013

Σαράντα χρόνια μετά ...

Σαράντα χρόνια μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, και τα φίδια σέρνονται ακόμα ανάμεσα μας, τρέφονται από τον φόβο και από τη λιγοψυχιά αυτού του λαού. Σαράντα χρόνια μετά και ακόμη βροντοφωνάζουμε στις διαδηλώσεις «Ψωμί Παιδεία Ελευθερία». Ακόμη τα ίδια συνθήματα γράφουμε στους τοίχους. Τραγουδάμε ακόμη δυνατά «Δεν θα περάσει ο φασισμός» και ελπίζουμε στη νίκη. 

Απ” τα τσακάλια, όμως δεν γλυτώνεις μ” ευχές η παρακάλια, όπως λέει και ο ποιητής Κώστας Βάρναλης. Θέλει πάλη, θέλει αγώνα, θέλει δύναμη και γνώση, μόνο έτσι τον νικάς τον φασισμό, μόνο έτσι σηκώνεις κεφάλι.
Βιώνουμε ξανά τις ίδιες καταστάσεις, βλέπουμε τις ίδιες εικόνες, αντιμετωπίζουμε τον ίδιο εχθρό και πάλι. Έχουμε αυτοκαταδικαστεί να ζούμε την μέρα της μαρμότας. Ξεχάσαμε την ιστορία μας, αδιαφορήσαμε γι αυτήν και έτσι είμαστε αναγκασμένοι να την ξαναζήσουμε, να ξαναζήσουμε σκοτεινούς καιρούς και να βουλιάξουμε στους ίδιους βάλτους.
Ήμασταν μικρά παιδιά ακόμη όταν τραγουδούσαμε στις χορωδίες του σχολείου, τον «Δρόμο», το «Πότε θα κάνει ξαστεριά», και τόσα άλλα κομμάτια, με μηνύματα αγωνιστικά, με μηνύματα πολιτικά. Όμως τη δασκάλα τότε το μόνο που την ενδιέφερε ήταν να μην χάσουμε ένα «και» στην αποστήθιση, και να μη φύγουμε από τον τόνο και το ρυθμό της μελωδίας. Δεν την ένοιαξε να μας μάθει κάτι παραπάνω. Να μας πει τι ήταν η χούντα, τι σήμαιναν τα τανκς, τι απέγινε η δημοκρατία μας, και εν τέλει τι είναι ο φασισμός.
Αυτό όμως δεν είναι δικαιολογία. Έχουν γραφτεί χιλιάδες πράγματα για το Πολυτεχνείο, έχουν τραγουδηθεί, έχουν προβληθεί, έχουν διαδοθεί. Εκείνος, ο οποίος δεν μπήκε ποτέ στη διαδικασία να ψαχτεί για μια από τις σημαντικότερες αγωνιστικές και συλλογικές, κινητοποιήσεις της νεότερης Ελλάδας, μια κινητοποίηση που με το αποτέλεσμα της σήμανε την αρχή του τέλους της δικτατορίας, είναι μάλλον εκείνος που ξανάβαλε τους φασίστες με την ψήφο του μέσα στο κοινοβούλιο.
Κι έτσι πλέον γνωρίζουμε πολύ καλά, ότι αν θελήσουμε να πάμε σε κάποια ειρηνική πορεία ή στο χώρο του Πολυτεχνείου για να καταθέσουμε φόρο τιμής στους νεκρούς, θα καταλήξουμε είτε σε κάποιο νοσοκομείο είτε στο κρατητήριο. Η αστυνομοκρατία επέστρεψε, το σκοτάδι επικρατεί, οι φασίστες παραμονεύουν στη γωνία με ασπίδα τους τα ΜΑΤ.