Δευτέρα, 31 Μαρτίου 2014

Για ένα ζευγάρι φτερά



Σε κοιτούσα από μακριά ... να γελάς, να παρατηρείς, να χάνεσαι, να πέφτεις ... Δεν άπλωνα το χέρι μου να σε κρατήσω, μα χαιρόμουν να σε βλέπω να σηκώνεσαι ξανά ... μόνος σου.

Σε άκουγα, κυνηγούσα τις λέξεις σου, τις σημάδευα, να μη τις χάσω. Και έπειτα έφευγα πάλι. Όλα από απόσταση ... απόσταση ασφαλείας.

Έχτιζα τείχη προστασίας με πολύ κόπο. Ώσπου μια μέρα, γελώντας ξόρκισα το γκρίζο μου, έδωσα μια και τους γκρέμισα. Κι εκεί πίσω απ τα χαλάσματα σε είδα. Σκέφτηκα ότι με ξεγελάει το φως του ήλιου, αλλά όχι(!) ήσουν εσύ. Εκεί ... πίσω απ τα χαλάσματα.

Φοβήθηκα ... φοβήθηκα τα συναισθήματα που άρχισαν να με καίνε. Δεν είπα τίποτα. Ξέρεις ... πάντα τα λόγια μου μπερδεύονται με τους φόβους μου και ψάχνουν μια σκοτεινή γωνιά να κρυφτούν.

Κι όσο για το κάψιμο ... έπρεπε να το περιμένω. Στη φωτιά σε γύρευα, και εκεί σε βρήκα ...

Και συνέχισα να τρέχω ... αυτή τη φορά προς το μέρος σου. Ακραία ξεσπάσματα χαράς ... Εκρήξεις χρωμάτων. Σου δίνω το χέρι μου ... μπορεί να μην είναι αυτό που χρειάζεσαι αλλά είναι κάτι. Δεν είναι; Μπερδεμένες κλωστές, και ο χρόνος παίζει μαζί μας. Και οι μέρες γίνανε νύχτες ... γελάει και το φεγγάρι βλέποντας μας. Τα φώτα των λεωφόρων τρεμοπαίζουν ρυθμικά και μας κλείνουν το μάτι. Θα μπορούσε να 'ναι παραμύθι. Θα μπορούσε ... Το πρόβλημα είναι μάτια μου, πως εγώ δε βρήκα θέση ποτέ, σε κανένα παραμύθι. Όχι πως δεν το 'θελα ... αλλά δεν ταίριαξε.

Γι αυτό και φεύγω. Γιατί η χαρά, έγινε λύπη και χάθηκε αργά και σιωπηλά μες το γέρμα ... Κάνω λοιπόν, μερικά βήματα πίσω, χτίζω ξανά τον τοίχο μου. Μπορώ να σε κοιτάζω κι από δω. Μου φτάνει; ... Μου φτάνει! Θα μείνω εδώ όμως, μέχρι να σε δω να γελάς και πάλι ... θα μείνω εδώ μέχρι να δω ότι το γέλιο βγαίνει απ την ψυχή σου ... θα μείνω εδώ μέχρι να δω το φως να σ αγκαλιάζει ξανά.

Κι αν τυχόν ακουμπήσεις ποτέ σε αυτόν τον τοίχο ... θα κάνω άλλο ένα βήμα πίσω, θα απλώσω τα χέρια μου και θα σε σπρώξω. Θα σε σπρώξω για να πετάξεις. Και τότε θα καταλάβεις, πως έκρυβες στην πλάτη σου ένα ζευγάρι φτερά και ότι ήρθε η ώρα να τα ανοίξεις.

Πέμπτη, 27 Μαρτίου 2014

Σκέψεις απ' το σεντούκι



Μεθυσμένα λόγια ...

Δεν καρτερώ τίποτα ... ούτε κι εσένα πια. Ξέφυγα από το χθες ... Πήρα πίσω τις στιγμές μου ... Γέμισα φως! Ανοίγω τα μάτια μου και σε κοιτάζω. Μεθυσμένα λόγια ... μεθυσμένα βλέμματα. Δως μου μια γουλιά. .. στερεύω από λέξεις. Τι είναι αυτό που νιώθω; Δεν ξέρω ... Ανακούφιση ... χαρά ... αμηχανία ... ενθουσιασμός. Πως τα ταίριαξα πάλι τα παράταιρα ... Μια γεύση στα χείλη πικρή, γιατί; Όσα γίναν ξέρουν το γιατί. Και όσα γίνουν ξέρουν το πως. Εγώ απλά μαζεύω τα όμορφα ... και τα κρατώ. Η αγάπη πάντα υπάρχει γι αυτούς που κρατούν τα χέρια τους ανοιχτά και τη δέχονται.

Τρίτη, 25 Μαρτίου 2014

Λίγο μαύρο, λίγο κόκκινο και λίγο κίτρινο





-Πότε θα γράψεις κάτι όμορφο να διαβάσω;
-Όταν έχω μελάνι
-Πάντα έχεις μελάνι
-Δεν έχω πάντα μελάνι

Είχες δίκιο ... πάντα υπάρχει μελάνι. Κρατάω την ανάσα μου & σου γράφω:

Λίγο μαύρο ... λίγο 
κίτρινο και λίγο κόκκινο ...

Αυτά τα χρώματα φοράει ο ουρανός και περιμένει τον ήλιο. Αυτά τα χρώματα φοράει και η ψυχή περιμένοντας το φως. Η φάση αυτή θυμίζει άνοιξη, ή χειμώνα με φως - Δεν έχω καταλήξει ακόμη. Μάλλον χειμώνα με φως ... Η ώρα που ο ήλιος συναντάει τον ουρανό ήταν από μικρή η αγαπημένη μου. Εκρήξεις χρωμάτων ... Έλα να τις φωτογραφίσουμε. Τώρα, μη χάσουμε τη στιγμή. Προλάβαμε; Δεν μπορώ να κρατήσω το χέρι μου σταθερό. Θα στο κρατήσω εγώ. Και ναι, την πιάσαμε τη στιγμή, να και τα χρώματα ... τα βλέπεις; ... Λίγο μαύρο, λίγο κίτρινο και λίγο κόκκινο.

Και τώρα που είπα χρώματα ... Ξέρεις σκεφτόμουν ότι η ζωή σου είναι ζωγραφισμένη στο σώμα σου. Και έχεις ακόμη να ζωγραφίσεις πολλά.

''Τι ώρα είναι;'' ... ''Πήγε 7" ... Οι αχτίδες του ήλιου σταματούν να κρύβονται. "Πήγε 7 ... Θέλω να κόψω το χρόνο" ... "Είσαι μεθυσμένη;" ... "Όχι από αλκοόλ". Ίσως νυστάζω λίγο, μα πια ο ύπνος δεν είναι όσο απαραίτητος ήταν ... Πλέον μπορώ και ονειρεύομαι με τα μάτια ανοιχτά.

Τα πιο ωραία όνειρα, τα έχω δει με τα μάτια ανοιχτά και τα φώτα χαμηλωμένα.

Εσύ τι βλέπεις όταν χαμηλώνουν τα φώτα;





Παρασκευή, 21 Μαρτίου 2014

Ποιο χρώμα αγαπάς;


Τα γράμματα μου δε τα βγάζω – και μου το ‘πα ... μην είσαι τόσο ‘’βιαστική’’. Αλλά να, σε κοιτάζω και το χέρι πάει μόνο του, τα ‘χει βρει με το μυαλό και εγώ δεν αντιστέκομαι. Τρέχουν τα λόγια, τρέχουν κι οι σκέψεις. Γελάς! Ει, μη κοιτάς τι γράφω, θα τα μάθεις, αλλά τώρα μην κοιτάς. 

Βάλε ένα κομμάτι. Ναι αυτό σκεφτόμουν. Χαμογελάω και συνεχίζω. Ανάβεις το τσιγάρο, το βλέμμα δεξιά και αριστερά, ναι, ξανακάντο. Και Πάλι. Σου πάει! Στην υγειά μας, το αλκοόλ είναι μελάνι και γράφω και σβήνω, μουτζούρες παντού και ασυνάρτητες φράσεις. Περπατάς, κάπου χάνεσαι, γυρνάς και πάλι πίσω ... Κολυμπάς μες το σκοτάδι, κι όχι ότι δεν αγαπάς το φως, κι όχι ότι δεν έχεις φως μέσα σου, αλλά πως να το εξηγήσω; Απλά κολυμπάς. Θολωμένο θεριό με μια θλίψη καρφωμένη στα μάτια κι ένα χαμόγελο που βγαίνει απ την ψυχή. 


Πάλι γράφω αντί να σου μιλάω, αλλά πως αλλιώς; Κάποιες λέξεις όταν βγαίνουν απ το στόμα σαν να ασχημαίνουν, σαν να βρίσκουν τόπο μόνο στο χαρτί. Τι σου λέω; Τα ξέρεις ... Ας πιούμε λίγο ακόμη. Δε θα δεις τι γράφω, άλλωστε είμαι στη μέση, θα ‘θελα ‘’χειμώνες’’ για να κλείσω. Κοιτάς λοξά, δεν είμαι τρελή (ή ίσως και να ‘μαι) – δε μπορώ να σε ζωγραφίσω γι αυτό γράφω. Δεν αποτυπώνονται αλλιώς οι εκφράσεις. Από το μυαλό οι εικόνες ξεπηδάνε στο χαρτί. Είναι σφηνωμένες καλά εκεί μέσα. 

Φυσάς τον καπνό και πέφτεις ... Ει! Πάλι πέφτεις ... Το βλέμμα χάνεται, τρέχει ... Ξημερώνει, μα εσύ στέκεσαι σαν να δύεις. Κι ας παίζει αισιόδοξο κομμάτι, κι ας το γραψες εσύ, δύεις. Κουνάω το κεφάλι και σκέφτομαι τι θα κάνεις μετά. Και κάνεις αυτό ακριβώς που σκεφτόμουν. Και που κατα βάθος ήθελα να κάνεις. Αλλάζεις το κομμάτι και ξαφνικά σαν να ‘’γέμισες’’ φως. Χαμογελάς και επιστρέφεις ρυθμικά, σαν να νιωσες την παρουσία του εκεί! Όχι, βγάλε το σαν, την ένιωσες – και εγώ την ένιωσα. Στο χω ‘πει άλλωστε – πάντα εκεί είναι. 

Δως μου λίγο χρώμα, κάποιες λέξεις δεν ‘’ζωγραφίζονται’’ με μπλε στυλό ... δως μου λίγο κόκκινο. Πέταξε το γκρίζο απ τα μάτια σου ρε μούτρο. Ας βάλουμε λίγο χρώμα. Ίσα που να μπορούν οι σκέψεις να χρωματίζονται, ίσα που να μπορούν τα συναισθήματα να θυμίζουν μια ωραία ζωγραφιά. Και ξέρεις όλο το βράδυ ήθελα να σε ρωτήσω ... Ποιο χρώμα αγαπάς; 

Τετάρτη, 19 Μαρτίου 2014

6 μήνες μετά ... Δεν ξεχνάμε!


killahp8:00π.μ: Αυτός ο βασανιστικός ήχος από το ξυπνητήρι διαπερνάει τα αυτιά μου και για ακόμη μια φορά, με ξυπνάει τόσο μα τόσο απότομα. Και αυτό το ξύπνημα το απότομο, δε το μπορώ, μόνο για κακό γινόταν πάντα, τώρα πια γίνετε από συνήθεια. "Τι ώρα είναι; Τι μέρα είναι; Τι μήνας είναι;" ... Εντάξει λίγο καφέ θέλω και θα ξυπνήσω.

Το ημερολόγιο γράφει 18 Μαρτίου του 2014. Τώρα ναι, τώρα ξύπνησα για τα καλά, τώρα κι αν ξύπνησα απότομα. "Ξέρεις σήμερα είναι ..." ... "Ναι μη μου πεις, ξέρω ... ξέρω". Πέρασαν έξι μήνες. Και τότε έτσι απότομα είχα ξυπνήσει..φωνές, πανικός. Και εγώ να προσπαθώ να καταλάβω τι γίνετε. "Σκότωσαν τον KillahP"... Και εγώ να παλεύω να συνειδητοποιήσω αυτό που άκουσα. "Ποιος, τι, γιατί;" ... και αυτό το Γιατί ακόμη με βασανίζει. Αυτό το άδικο, αυτή η οργή βαραίνουν τις σκέψεις μου ακόμη ... έξι μήνες μετά. Έξι μήνες μετά κάθομαι στο ίδιο τραπέζι, πίνω τον ίδιο πικρό καφέ και προσπαθώ να καταλάβω, να καταλάβω πως γίνετε ένας άνθρωπος να σκοτώνει έναν άλλον άνθρωπο, για τις ιδέες του, για τα πιστεύω του, για τις αξίες του. Πως γίνετε να του στερεί τη ζωή και έτσι απλά με ένα μαχαίρι να του παίρνει την ελευθερία, τα όνειρα του ... Πως; Γιατί;

Διακοπή ... "Θα πάμε στο Μοναστηράκι σήμερα;" ... "Ναι, θα πάμε ... Δεν ξεχνάμε, προδίδουμε τους εαυτούς μας αν ξεχάσουμε". Ο τίτλος της δράσης είναι: "Το σάλιο που δεν πάει χαράμι"  .. Ενημέρωση και εθελοντική δειγματοληψία για την τράπεζα εθελοντών δοτών μυελού των οστών. "Ναι, θα πάμε". 3:00μ.μ: Ραντεβού στην πλατεία ... βλέπω πρόσωπα γνωστά ... είναι κ ο Παύλος εκεί ... η φωτογραφία του σε ένα τοίχο, όχι δεν λέω τη φωτογραφία, ξέρω πως είναι εκεί. Είναι εκεί μαζί με τους φίλους του, τους χτυπάει στον ώμο και χαμογελάει. Κόσμος έρχεται και θέλει να βοηθήσει, θέλει να ενημερωθεί, θέλει να συμμετάσχει. Πρόσωπα αισιόδοξα, γέλιο που βγαίνει απ την ψυχή και μας φωτίζει. Η διαδικασία δεν κράτησε πολύ. Είμαστε έτοιμοι να φύγουμε. "Όχι, ας κάτσουμε λίγο ... μ αρέσουν τα πρόσωπα που βλέπω, τους βλέπω και παίρνω δύναμη, ας κάτσουμε λίγο...".

Ανοίγω το τετράδιο μου, έχω πράγματα που θέλω να γράψω. Σε κοιτάζω να ακουμπάς στον τοίχο, Ει(!) μην πέφτεις, μην πέφτεις ... Είναι δίπλα σου, σου χτυπάει τον ώμο και χαμογελάει, χαμογέλα του και εσύ ... σε βλέπει. Γράφω, σβήνω, γράφω ... γιατί δε στα λέω, δεν με ξέρεις, μα τώρα να, θα θελα να σε πάρω μια αγκαλιά και να σου πω να κρατηθείς όρθιος, για εκείνον, για σένα, για κάθε ελεύθερη ψυχή. Γέλα μου ρε μούτρο, σήκωσε το κεφάλι ... και σε έναν μήνα εδώ θα μαστε. Γιατί δεν ξεχνάμε, γιατί δεν χτίζουμε φωλιές για μίσος, χτίζουμε φωλιές για αγάπη. Γιατί δεν θα αφήσουμε κανέναν και τίποτα να δηλητηριάσει τις καρδιές μας.

Γιατί είναι τόσο απλό να βοηθήσεις έναν άνθρωπο ... είναι τόσο απλό να σώσεις μια ζωή.