Δευτέρα, 21 Απριλίου 2014

Δυο στίχοι γραμμένοι στον καθρέφτη

1)Off Air
2)Play next song




 -Βάλε τα ακουστικά σου επιτέλους, με τσαντίζεις που δε τα φοράς
-Μα, ακούω
-Δεν ακούς

Πάντα άκουγα ρε, σημάδευα κάθε κουβέντα και κάθε στίχο κι αν ήμουν λίγο πιο αφηρημένη ίσως να τα άφηνα όλα πίσω. Αλλά όχι ... την έχω για κακό τη λησμονιά. Είναι όμορφο φορτίο οι θύμησες αυτές. Έτσι δεν είναι; Εντάξει, τώρα θα μου πεις, τι σε έπιασε και αραδιάζεις σκόρπια λόγια, θύμησες και φιοριτούρες; Θα σου πω ... Όλα ξεκίνησαν και πάλι, από ένα πέρασμα ... στ' ακρόνειρο (εκτός σεναρίου).



Είδα που λες ένα όνειρο χθες βράδυ.

Βάδιζα σε ένα παράξενο μονοπάτι, δύο μικρά σινιάλα φώτιζαν στο βάθος και όταν έφτασα κοντά τους είδα ένα πέτρινο κτίριο.

Από μέσα ακουγόταν μουσική γνώριμη.
Η πόρτα ήταν ανοιχτή και πλησίασα να δω.
Στεκόσουν μπροστά μπροστά, είχες τα χέρια σου σηκωμένα και τραγουδούσες.

Μόλις με είδες μου έγνεψες να έρθω εκεί να σε βρω.
Και προσπάθησα, αλλά η πόρτα ξαφνικά έκλεισε.
Και έψαξα να βρω άλλη είσοδο, αλλά ήταν κι αυτή κλειστή, και συνέχισα να ψάχνω, μα κάθε πόρτα που πλησίαζα έκλεινε.
Άρχισα να κάνω κύκλους και να βρίσκομαι στο ίδιο σημείο ξανά και ξανά.
Είπα θα περιμένω, στην πρώτη πόρτα που συνάντησα.
Σκέφτηκα πως θα θυμόσουν που ήμουν και θα ερχόσουν να με βρεις ...
Περίμενα, σκοτείνιαζε ...
Κι εκείνα τα σινιάλα ξάφνου χάθηκαν, κι εσύ δεν ερχόσουν.
Και νομίζω πως μέχρι και που ξύπνησα, δεν είχες έρθει.
Νομίζω, δεν είμαι και σίγουρη.

Ξύπνησα με πονοκέφαλο και όλες αυτές τις εικόνες ανακατεμένες στο μυαλό μου. Άρχισα τις βόλτες μέσα στο δωμάτιο.
Τσιγάρα, πονοκέφαλος και μια επιμονή να θυμηθώ τα όσα είδα.
Και εκεί που άρχισα να συνθέτω αυτό το παζλ από μουσικές και από εικόνες,
το μάτι μου έπεσε σε δυο στίχους γραμμένους στον καθρέφτη :

"Τη μοναξιά μου τη θυμίσαν οι πολλοί και ότι είμαι μικρός,

εκείνοι που δεν ξέρω ... "




Τελικά μάλλον στ' αλήθεια κάνω κύκλους.
Τρέχω στα ίδια μονοπάτια, και καταλήγω συνεχώς στο ίδιο σημείο.
Στέκομαι ... περιμένω, τα φώτα σβήνουν και εσύ δεν έρχεσαι.
Και αρχίζω ξανά να τρέχω, όλο και πιο γρήγορα, ζωγραφίζοντας με τα χνάρια μου πάλι τον ίδιο κύκλο.




Σάββατο, 19 Απριλίου 2014

Στην υγειά των στιγμών




Οι δείκτες του ρολογιού έδειχναν περίπου 6:00π.μ.

Ξημέρωνε. Στον ουρανό, εκρήξεις χρωμάτων. Λίγο κόκκινο, λίγο κίτρινο, λίγο λευκό και πολύ γαλάζιο. Πουλιά καθισμένα στα σύρματα των τρόλεϋ, μας καλημέριζαν με ένα τραγούδι. Κι ήταν όλα τόσο ήσυχα τριγύρω, άκουγες μόνο το κελάηδημα των πουλιών και τους χτύπους της καρδιά σου. 

Και τότε ήταν που κατάλαβα πως η ευτυχία μετριέται σε στιγμές. Στις στιγμές εκείνες, που τις στραγγίξαμε με όλη μας τη δύναμη κ ήπιαμε μέχρι και την τελευταία γουλιά. Στις στιγμές που τις κυνηγήσαμε με 200χλμ την ώρα και έχοντας τα μάτια μας κλειστά. Στις στιγμές που αγκαλιάσαμε κάποιες βραδιές που τα φώτα χαμήλωναν. Στις στιγμές που σημαδέψαμε με βλέμματα, με χαμόγελα, με αγγίγματα, με φωνές. Στις στιγμές που ζωγραφίσαμε τις σκέψεις μας σε τοίχους και σε τζάμια. Στις στιγμές που μετατρέψαμε το κέντρο της πόλης σε μια μεγάλη αλάνα και ξαναγίναμε παιδιά κλωτσώντας μια μπάλα. Στις στιγμές που δεν αφήσαμε το δάκρυ να μας πνίξει, και βρήκαμε το κουράγιο να χαμογελάσουμε ξανά. Στις στιγμές που παρακαλούσαμε να μπορούσαν τα μάτια μας να τις φωτογραφίσουν. Στις στιγμές που το κεφάλι μας πονούσε απ την αϋπνία κι όμως εμείς, δεν μαζευόμασταν σπίτια μας. Στις στιγμές που ψάχναμε το γιατί κι ας ξέραμε πως δεν θα πάρουμε καμιά απάντηση. 

Στις στιγμές που τρέχαμε μπερδεμένοι σε κατευθύνσεις αντίθετες κι όμως ανταμώσαμε ξανά. Στα ανταμώματα αυτά τα όμορφα, εκεί που ξορκίσαμε τον πόνο και τον κάναμε χαρά μας. Και σας το λέω με σιγουριά, για αυτές τις στιγμές να ματώνετε, για αυτές τις στιγμές να παλεύετε … γιατί για αυτές τις στιγμές αξίζει να ζείτε.



Τετάρτη, 16 Απριλίου 2014

ότι αγκαλιάζω δυνατά ... μου φαίνεται το πνίγω



Από μικρό παιδί, βλέπω συχνά πυκνά το ίδιο όνειρο ... Βλέπω πως έχω στην πλάτη μου ένα ζευγάρι φτερά, τα ανοίγω και πετάω ... πετάω μακριά, βλέπω τον κόσμο πιο όμορφο. Κι ύστερα ξυπνάω, κι ούτε φτερά έχω στην πλάτη, ούτε να πετάξω μπορώ, ούτε να δω τον κόσμο πιο όμορφο. Καμιά φορά νομίζω πως αυτό το όνειρο ζωντανεύει. Και μπορεί και να ... αλλά ... Το θέμα είναι πως με δανεικά φτερά δεν πέταξε ποτέ κανείς. Ας μη συντηρούμε ψευδαισθήσεις.

Μεγάλο θέμα οι ψευδαισθήσεις, κι άμα τις αγκαλιάσεις ... μεγαλύτερο. Κι η αγκαλιά, κι αυτή ... επικίνδυνη. Μη γελάς. Δεν είναι τόσο αθώα όσο φαίνεται. Να μη βιάζεσαι, ούτε να αγκαλιάσεις, ούτε να αγκαλιαστείς. Γενικά μη βιάζεσαι. Και στο λέω εγώ που πανάθεμα με βιάζομαι, βιάζομαι και τρέχω σαν να μην υπάρχει αύριο. Θα μου πεις, ναι μπορεί να μην υπάρχει. Θα σου πω, πως ναι, με αυτόν τον "φόβο" έμαθα να ζω, και δε με νοιάζει πια. Γι αυτό δεν έχω σταματήσει να τρέχω.

Που θέλω να πάω; Άγνωστο. Τα 'χουμε ξαναπεί. Τόσο τρέξιμο και δεν έχω καταφέρει να φτάσω πουθενά. Τόσες αγκαλιές και σε καμιά δεν κατάφερα να φωλιάσω. Τόσες στιγμές ήπιαμε και καμιά δεν κατάφερε να με ξεδιψάσει. Κι είναι φορές που αναρωτιέμαι αν εγώ αποφεύγω να βρω προορισμό, αν εγώ πνίγω ότι αγκαλιάζω, αν εγώ φτύνω τις στιγμές. Όμως, ούτε ανθρώπους μου αρέσει να πνίγω, ούτε στιγμές να φτύνω. Κι έτσι γνωρίζω πότε πρέπει να βγω στην απ έξω. Και ναι, γνωρίζω πότε πρέπει να αφήσω τη σιωπή να με κόψει. Και την αφήνω ...

 Γιατί κάπου εδώ στη φωτιά θα χάνομαι και θα βρίσκομαι πάντα, για να ξορκίζω τα κρυφά, για να ανταμώνω τα όμορφα. Κι αν ξεφύγει κάποιο δάκρυ και το δεις, μη φοβηθείς, δεν είναι από λύπη, δεν είναι από θυμό, μα από χαρά, που το ζήσαμε κι αυτό. Το ζήσαμε κι αυτό ... 

Πέμπτη, 10 Απριλίου 2014

Για τον Παύλο


Στον ουρανό καίνε φωτιές απόψε.
Απόψε δεν δακρύζουμε.
Απόψε χύνουμε μπύρες στο χώμα και τραγουδάμε.
Για τον Παύλο. Για τον Παύλο που σήμερα θα γινόταν 35 χρονών.
Για την αγάπη, για τα όνειρα, για την ελευθερία, για το χαμόγελο ... για όσα μας χάρισε μέσα από τα τραγούδια του, και θα μας συντροφεύουν πάντα.