Τρίτη, 24 Ιουνίου 2014

Να χαμογελάς ...


Αυτό το άρωμα που φέρνουν τα νυχτολούλουδα στον κήπο με κάνει ώρες ώρες, να ξεχνάω πως βρίσκομαι ακόμη στην Αθηνά. Και λέω ακόμη, γιατί σύμφωνα με τους χειμερινούς σχεδιασμούς περί καλοκαιρινών εξορμήσεων θα έπρεπε ήδη να 'χα φύγει. Για που; Για κάπου! Έπρεπε ... 

Ναι, θα έπρεπε ... άλλα το ότι είμαι ακόμη εδώ προφανώς σημαίνει είτε πως τα σχέδια μου βούλιαξαν είτε πως αποφάσισα να μην τα ακολουθήσω. Διαλέγεις κ παίρνεις. 

Τι έλεγα όμως; Α ναι, για τα νυχτολούλουδα ... Ναι το άρωμα τους με κάνει να ξεχνιέμαι... ξεχνάω τις σκοτούρες, τα άγχη, τα προβλήματα, το γκρίζο της πόλης, τη θλίψη γύρω μου. Βέβαια αυτά για να 'μαι ειλικρινής τα ξεχνάω κι όταν σε βλέπω να χαμογελάς, αλλά είναι γεγονός πως εδώ και καιρό δε χαμογελάς συχνά. Κι όχι πως σε αδικώ, αν δω το ποτήρι μισοάδειο, θα σου πω ότι είναι ελάχιστα πια όσα μας κάνουν να χαμογελάμε. Αν δω όμως το ποτήρι μισογεμάτο, θα σου πω, ότι πάντα λίγα ήταν και πάντα λίγα θα 'ναι. Αυτά τα λίγα όμως είναι τα πιο όμορφα, δεν είναι? 

Οι μικρές μας χαρές ... Τι θα ήταν η ζωή χωρίς αυτές τις μικρές χαρές? 

Ας πούμε ... σκέψου τη χαρά που παίρνεις όταν μια όμορφη μουσική φτάνει στα αυτιά σου ... όταν νιώθεις στον αέρα μια αγαπημένη παρουσία και κλείνεις το μάτι στον ουρανό συνωμοτικά, όταν αραδιάζεις τις σκέψεις σου στο χαρτί κι όταν έπειτα αποφασίζεις να τις μοιραστείς, όταν βλέπεις δυο μάτια να φωτίζουν για σένα ... όταν λίγο πριν πέσεις, ένα χέρι σου απλώνεται για να κρατηθείς ... 

Ίσως αυτές να ναι κάποιες απ' τις μικρές χαρές σου. Δε ξέρω, ίσως. Θα σου πω όμως κάτι που ξέρω με βεβαιότητα. Μια απ' τις δικές μου μικρές χαρές, είναι εκείνη που παίρνω όταν σε βλέπω να χαμογελάς. 

Αυτό να το 'χεις πάντα στο νου σου και να χαμογελάς πιο συχνά.

Σάββατο, 21 Ιουνίου 2014

Δωσ' μου τα χρώματα


Πάλι δε βγάζω τα γράμματα μου, λέξεις μπερδεμένες, ατόνιστες. Καταφέρνω να τις βάλω σε μια σειρά, και ξεδιπλώνεται μπροστά μου μια ιστορία, που κάτι μου θυμίζει. Μια ιστορία που ίσως έχει συμβεί. Μα τι λέω; Σίγουρα έχει συμβεί.
Και είμαι εδώ ...
Τρεις μήνες μετά ...
Στο ίδιο μέρος ...
Σε είδα να μου χαμογελάς και μετά να πέφτεις πάλι. Πέφτεις πάλι ...
Και θα στο ξαναπώ: Μη Πέφτεις! 
Σε κοιτάζω να στέκεις μόνος σου στα σκοτεινά, δε σου λέω τίποτα. Γράφω πάλι αντί να σου μιλάω. Όπως τότε. Μα πια, δεν αισθάνομαι ένοχη γι αυτό. Γιατί ξέρω πως γνωρίζεις τι σκέφτομαι. Ξέρω πως με ακούς να σου λέω ... "Ει! Μη πέφτεις".
Κοίτα με ... Δωσ' μου ένα χαμόγελο και λίγο χρώμα.
Όλα ακόμη δείχνουν μαύρα, ναι ... μα θα τα φτιάξουμε ... απ' την αρχή!
Θα τα ζωγραφίσουμε όπως εμείς θέλουμε.
Λίγο μαύρο, λίγο κόκκινο και λίγο κίτρινο. 
Θα κρατάω εγώ το πινέλο σταθερό, και δε θα το αφήσω ...
Εσύ απλά,  δωσ' μου τα χρώματα, και δες πως όλα ομορφαίνουν ξαφνικά.
Τόσο απλά, τόσο αληθινά!

Πέμπτη, 12 Ιουνίου 2014

Αύριο βλέπουμε ...



Πιάνεις χαρτί, πιάνεις στυλό και ξεκινάς να γράφεις. Γράφεις και σβήνεις για ώρες. Θυμώνεις. Δεν μπορείς να σκεφτείς ούτε μια ωραία ατάκα. Παιδεύεις το στυλό όλο το βράδυ, κι ούτε μια αράδα δεν έχεις γράψει. Έτσι, δίνεις μια στο μελανοδοχείο σου, και γεμίζει το δωμάτιο με μουτζουρωμένες σκέψεις και μαυρισμένες σελίδες. Μαύρο παντού. Και εσύ το απολαμβάνεις. Θυμήσου όμως, πόσο δε σου άρεσε αυτό το χρώμα. 

Ήθελες κόκκινο, και λίγο κίτρινο καμιά φορά. Αλλά τώρα ξέμεινες. Ξέμεινες από χρώματα, ξέμεινες και από "θέλω". Δε θες τίποτα. Σε κουράζει ακόμη και το να σκεφτείς μια επιθυμία σου, πόσο μάλλον να την ξεστομίσεις, κι ακόμη περισσότερο να παλέψεις για να την πραγματοποιήσεις. Είσαι γενικά πολύ κουρασμένος για να παλέψεις για το οτιδήποτε. Έστω κι αν αυτό το οτιδήποτε είναι η ευτυχία σου. 

Ποια ευτυχία, λες. Αυτή κάπου την έκρυψαν, κι όσο κι αν έψαξες δεν κατάφερες να τη βρεις. Όπου και να κοιτάξεις βλέπεις θλίψη. Απογοήτευση σε κάθε βλέμμα. Βλέπεις την εξαθλίωση να κάνει βόλτες στους δρόμους. Την ανθρώπινη αξιοπρέπεια σκεπασμένη με κουβέρτες στα στενά του κέντρου. Βλέπεις τον έρωτα να πουλιέται σε φτηνά παζάρια και την ανθρώπινη επαφή σε βιτρίνες προσφορών. Τι να σου λέω; Τα ξέρεις. Οι άνθρωποι πλέον δεν διασκεδάζουν χωρίς να το κοινοποιήσουν, και δεν απολαμβάνουν τη στιγμή αν δε τη φωτογραφίζουν. Έχεις ανάγκη να εκφραστείς, να επικοινωνήσεις. Μα πλέον, έχεις φτάσει στο σημείο να φοβάσαι να μιλήσεις δυνατά για τις ιδέες σου, ποιος ξέρει τι μπορεί να πάθεις αν τις υπερασπίζεσαι; Και θες τρομάρα σου, να κάνεις και σχέδια για το μέλλον. Εκεί συνειδητοποιείς πως ο πιο ακριβής προγραμματισμός σου φτάνει ως την επόμενη εβδομάδα, για πιο πέρα βλέπουμε. 

Έφτασες να φοβάσαι το αύριο, και δεν είσαι μόνος σου σε αυτό το φόβο, έχεις πολλούς συνένοχους. Συνένοχους στον ίδιο φόβο. 

Στον φόβο για το αύριο. Ποιο αύριο; Άστο … για αύριο βλέπουμε.

Τρίτη, 3 Ιουνίου 2014

Άδειο μελανοδοχείο



Γράφω, σβήνω και μουτζουρώνω σελίδες εδώ και ώρες, εδώ και μέρες βασικά. Τσαλακωμένα χαρτιά είναι πεταμένα σε όλο το δωμάτιο. Γνώριμη κατάσταση. Οι σκέψεις πολλές ... μα το μελανοδοχείο άδειο. Στερέψαμε από μελάνι ... ξανά. Αλλά και οι εικόνες που είναι ανακατωμένες στο μυαλό μου, ακόμα κι αυτές, ξετυλίγονται σε φιλμ ασπρόμαυρο...σα να λέμε, στερέψαμε κι από μελάνι, στερέψαμε κι από χρώματα. Σιωπή και μαυρίλα λοιπόν ... για όσο ...