Σάββατο, 20 Σεπτεμβρίου 2014

19 Σεπτέμβρη 2014 - Σύνταγμα



Πείτε μου, τι κάνει λιγότερο φασίστες όλους εκείνους που χθες, έσπασαν τα κάγκελα και άρχισαν να χτυπούν τα μέλη του Δεν Ξεχνάμε, τους φίλους και την οικογένεια του Παύλου και άτομα από το κοινό, που ήρθαν εκεί για να τιμήσουν τον Παύλο και τις ιδέες που πραγματικά εξέφραζε, και όχι εκείνες που του "φορέσατε" εσείς μετά τη δολοφονία του. 

Τα μπουκαλάκια από νερό τα οποία αναφέρει κάποιος ''μάχιμος'' αρθρογράφος ότι έπεσαν στη σκηνή, ήταν γυάλινα μπουκάλια μπύρας, καρέκλες, τραπέζια και διάφορα αντικείμενα που βρίσκονταν εκεί όπως μουσικά όργανα, ηχεία και μικρόφωνα. 

Όλοι εσείς που σκορπάτε χολή και δηλητήριο τόσο καιρό, και μιλάτε μιλάτε μιλάτε, θα προτιμούσα να το κάνατε με αυτόν τον ρυθμό και αυτήν την ένταση πριν 1-2 χρόνια. Γιατί αν το κάνατε, χθες δεν θα είχαμε καμία συναυλία στο Σύνταγμα. Ο Παύλος θα ζούσε. Θα είχαμε λάιβ σε κάποιο μικρό μαγαζί με 20-30 άτομα. Και εσείς θα συνεχίζατε να αγνοείται την παρουσία του Παύλου, τα τραγούδια του και τις ιδέες του. Κάτι που βέβαια, συνεχίζετε να κάνετε ακόμη, φορώντας του ταμπέλες και παρερμηνεύοντας τα όσα έπραττε στη ζωή αλλά και εξέφραζε μέσα από τα τραγούδια του. 

Το μαχαίρι αμέσως μετά από τη δολοφονία του, από τον Ρουπακιά, πέρασε στα δικά σας χέρια. Και ένα χρόνο τώρα δεν έχετε σταματήσει να τον σκοτώνετε. Αυτό κάνατε και χθες βράδυ, στη συναυλία μνήμης για εκείνον. Του ρίξατε μια ακόμη μαχαιριά. 

Τα συνθήματα που φωνάζαμε, τα οποία σατιρίζουν κάποιοι σήμερα, για μας έχουν ΝΟΗΜΑ. Φωνάζαμε "ΠΑΥΛΟ ΨΥΧΑΡΑ, ΑΝΑΨΕ ΦΩΤΙΑ ΚΑΙ ΖΕΣΤΑΝΕ ΤΟΥΣ ΑΣΤΕΓΟΥΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ'', γιατί αυτό έκανε ο Παύλος ρε! Αυτό έκανε, και όσοι ξέρουν, ξέρουν! Φωνάζαμε "Ο ΠΑΥΛΟΣ ΖΕΙ, ΜΙΛΑΕΙ ΜΕ ΜΟΥΣΙΚΗ", γιατί αυτό έκανε ο Παύλος ρε! Αυτό κάνει ακόμη! Φωνάζαμε ''Ο ΠΑΥΛΟΣ ΖΕΙ ΞΥΠΝΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΝΑΖΙ'' γιατί αυτό ήθελε ο Παύλος ρε, αυτό ήθελε! Να ξυπνήσουμε ήθελε, να ελευθερώσουμε το μυαλό μας, δεν ήθελε σφαγές στους δρόμους ρε ο Παύλος!

Γιατί τόσο μίσος; Δυστυχώς το μυαλό μου ακόμη δεν μπορεί να καταλάβει το γιατί. 

Μάλλον οι ειρηνικές διαθέσεις δεν πουλάνε, μάλλον οι άνθρωποι που θέλουν να δώσουν το φως που έχουν μέσα τους στον οποιονδήποτε άνθρωπο ανεξαρτήτως διαφορετικότητας, όπως έκανε και ο ψηλός, σας ενοχλούν, μάλλον οι άνθρωποι που θέλουν να μεταλαμπαδεύσουν γνώση και να δώσουν αγάπη σας φοβίζουν. Η διαφωνία είναι δικαίωμα κάθε ανθρώπου, η βία όμως ως τρόπος έκφρασης της που θα οδηγήσει; Σε μια ακόμη δολοφονία; Σε έναν ακόμη Παύλο; Ξεχνάτε γιατί τον σκοτώσανε τον Παύλο; Και βέβαια ξεχνάτε ... Σας συμφέρει να ξεχνάτε. Κάντε ότι θέλετε, πράξτε και εκφραστείτε όπως νομίζετε. Όχι όμως στο όνομα του Παύλου. Αφήστε τον επιτέλους να αναπαυθεί και ψάξτε στο λεξικό να βρείτε την ανάλυση δίπλα από το λήμμα σεβασμός ... δίπλα από το λήμμα άνθρωπος και ανθρωπιά. Ο αντιφασισμός σας ρε "συντρόφια" βρωμάει φασισμό.

Δε θα σταθώ στο ότι κάποιοι επέλεξαν να αμαυρώσουν τη συναυλία. Θα σταθώ σε όλες τι όμορφες στιγμές που ζήσαμε και είδαμε το βράδυ της 19ης Σεπτέμβρη στο Σύνταγμα. Στις φωνές τόσων διαφορετικών ανθρώπων, που έγιναν ένα για τον Παύλο. Σε κάθε αγκαλιά που έδωσα ή πήρα, σε κάθε δάκρυ, σε κάθε χαμόγελο, σε κάθε στίχο του ψηλού που τραγουδήθηκε από χιλιάδες ανθρώπους.

Εμείς θα είμαστε εδώ και όσο είμαστε όρθιοι, θα σφυρίζουμε τον δικό του σκοπό
https://www.youtube.com/watch?v=qfycHrNaTaw





Τρίτη, 16 Σεπτεμβρίου 2014

Θέλει, λέει, να ‘ναι ελεύθερος. Σκοτώστε τον…




"Θέλει λέει να ‘ναι ελεύθερος … Σκοτώστε τον. 

Τολμά να μη φοβάται.  

Τολμά να μπαίνει μπροστά για να προστατέψει εκείνους που αγαπά … Σκοτώστε τον."


Και η εντολή εδόθη. Και εκείνος ο άνανδρος τον σκότωσε, με δυο μαχαιριές. Ένας κρατούσε το μαχαίρι, κι όμως πάνω του βρέθηκαν χιλιάδες δακτυλικά αποτυπώματα. Κι αυτό το μαχαίρι δεν άργησε να περάσει σε άλλα χέρια. Σε κόμματα, κινήματα, παρατάξεις, φυλλάδες, κανάλια και δημοσιογραφίσκους της κακιάς ώρας. Από ‘κείνο το ξημέρωμα της 18ης Σεπτέμβρη, όλοι αυτοί σκοτώνουν τον Παύλο κάθε μέρα.


Το ‘χες πει άλλωστε ρε ψηλέ … ‘’η ελευθερία του λόγου, ακριβά κοστίζει’’. Οι δολοφόνοι σου δεν άντεχαν την επιμονή σου  να υπερασπίζεσαι την ελευθερία σου. Μα, κι οι περισσότεροι από τους ‘’απέναντι’’, ακόμη δεν αντέχουν το ότι ήσουν πραγματικά ελεύθερος. Τους ενοχλεί που δεν μπορούν να σε ‘’χρωματίσουν’’, να σε εντάξουν σε κάποιο πολιτικό χώρο, να σου ‘’κολλήσουν’’ κάποια ταμπέλα.


‘’Ελευθερώστε επιτέλους την ελευθερία’’, έγραφες ρε Παύλο, μα ακόμη φυλακισμένη την έχουμε εδώ κάτω. Τι και αν πέρασε κιόλας ένας χρόνος απ’ το φευγιό σου; Τι κι αν τα τραγούδια σου έχουν κάνει τον γύρο του κόσμου; Τι κι αν οι ιδέες σου έχουν βρει ζεστή φωλιά σε κάθε ελεύθερο μυαλό;


Το τοπίο είναι ακόμη γκρίζο … τίποτα δεν καταφέραμε να αλλάξουμε. Τα φίδια σέρνονται ακόμη ανάμεσα μας και σκορπούν δηλητήριο. Είναι γεγονός πως σ’ αυτόν τον τόπο, όποια πέτρα κι αν σηκώσεις θα βρεις από κάτω και μια παραφυάδα φασισμού. Λένε πως η μάχη μαζί του είναι άνιση. Βλέπεις ο φασισμός, έχει γερά όπλα. Σπέρνει φόβο, διχόνοια, φτώχεια και εξαθλίωση, για να θερίσει οργή, θυμό και βία. Μας θέλει απαίδευτους και άσκεφτους, για να μας χειραγωγήσει.


Εν ολίγοις ο φασισμός θέλει σκοτάδι. Επιβιώνει μόνο σε σκοτεινούς καιρούς και φοβάται όποιον φέρει φως και δη όποιον θέλει να το μεταδώσει. Γι’ αυτό σε φοβήθηκαν κι εσένα. Και σε φοβούνται ακόμη. Και το φως που μας μετέδωσες είναι το όπλο μας … Με φως, παιδεία, γνώση και συνείδηση. Με αυτά θα τους νικήσουμε.


Λένε πως σε σκοτώσανε ρε Παύλο. Μα εμένα κάποιοι  που τους λένε τρελούς και ονειροπόλους, μου έδειξαν ότι είσαι εδώ, μαζί μας. Και θα είσαι εδώ, όσο η ανάμνηση σου ζεσταίνει τις ψυχές μας. Όσο υπάρχουν άνθρωποι, που κρατάνε τα λόγια σου και τις ιδέες σου φυλαχτό, και τους δίνουν ζωή. Όσο κάποιοι συνεχίζουν να ονειρεύονται και να παλεύουν για να χρωματίσουν αυτόν τον κόσμο.


Ρίξε καμιά ματιά κι εδώ κάτω. Τραγούδα μας τις ρίμες σου. Κι εμείς θα τραγουδάμε μαζί σου, πιασμένοι από το χέρι. Και δεν θα μένουμε στο τι μας χωρίζει, παρά μόνο στο τι μας ενώνει.

 Για σένα. Για μια ιδέα. Για την ελευθερία. Για κάθε αδέσμευτη ψυχή σε αυτόν τον κόσμο.

Δευτέρα, 1 Σεπτεμβρίου 2014

Η υπόθεση σηκώνει τσιγάρο σε ασημένια ταμπακιέρα...


Απόψε προσπαθεί επί ματαίω να ερωτευτεί ξανά. Το καημένο το κορίτσι ... Κανείς δεν της έμαθε πως ο έρωτας έρχεται και φεύγει όποτε θέλει αυτός; 

Σπάει πόρτες, παράθυρα, γκρεμίζει τοίχους και ταβάνια. Μπαίνει στις ζωές μας γρήγορα και βίαια. Κι έτσι βίαια φεύγει. Και μας αφήνει πίσω του να μετράμε χαλάσματα. 

Κι ενώ εκείνη καλά καλά δεν έχει τελειώσει με το προηγούμενο μέτρημα γυρεύει κι άλλο γκρέμισμα. 


‘’Φαίνεσαι κοπέλα που της αρέσουν τα δύσκολα’’, της είπε και την αιφνιδίασε. Δεν ήταν παρά ένας άγνωστος σε ένα μπαρ. Κι όμως η κουβέντα του κόντεψε να τη ρίξει απ’ το σκαμπό. Εκείνη χαμογέλασε και συνέχισε να πίνει τη μπύρα της. Απέφυγε και να τον κοιτάξει. Σα να θελε να του κρυφτεί. Όπως κρύβεται απ’ όλες τις αλήθειες της. 

Προτιμά να τις αραδιάζει σε χαρτιά και να τις στοιβάζει στα συρτάρια της παρά να τις αντιμετωπίσει. Και τώρα δεν θα ερχόταν ένας άγνωστος σε ένα μπαρ να της το αλλάξει αυτό. Τι τον ενοχλούσε δηλαδή; Εκείνη έπινε τη μπύρα της παρέα με τις ψευδαισθήσεις της, και φαινόταν να το ευχαριστιέται αυτό. Με έναν ακραία μαζοχιστικό τρόπο, αλλά φαινόταν να το ευχαριστιέται. 

Πόσες ψευδαισθήσεις όμως να πιεις και πόσες αλήθειες να κρύψεις; Όσο αφορά τις πρώτες μαθαίνεις σιγά σιγά να ζεις μαζί τους, σε βοηθούν άλλωστε κάποια βράδια, χαρίζοντας σου έναν γλυκό ύπνο κι ίσως κάποιο καλό όνειρο. Ενώ όσο αφορά τις δεύτερες, έχουν τον τρόπο να εμφανίζονται συνεχώς μπροστά σου. Φυτρώνουν παντού σαν αγριόχορτα. Και τα χέρια σου κάποια στιγμή ματώνουν προσπαθώντας να τις ξεριζώσεις. 

"Η υπόθεση σηκώνει τσιγάρο σε ασημένια ταμπακιέρα..." 

•

Και εν κατακλείδι τίποτα δεν πήγε σωστά ... το ξημέρωμα πλησιάζει, η ταμπακιέρα αδειάζει και ο έρωτας δεν ήρθε ούτε απόψε. Σαν εκείνη τη Βέρα, στα "Κουρέλια" ... σαν εκείνη τη Βέρα που δεν ήρθε ποτέ.