Πέμπτη, 27 Νοεμβρίου 2014

Χωρίς βήμα πίσω…


Οι κρατούμενοι Νίκος Ρωμανός και Ηρακλής Κωστάρης βρίσκονται σε απεργία πείνας από τις 10/11 και 29/10 αντίστοιχα, διεκδικώντας το αυτονόητο - εκπαιδευτική άδεια για να παρακολουθήσουν τη σχολή στην οποία πέρασε φέτος με πανελλαδικές εξετάσεις ο πρώτος και φοιτά ήδη εδώ και τρία χρόνια ο δεύτερος. 

Το συμβούλιο των φυλακών Κορυδαλλού όπου κρατούνται απέρριψε το καθ’ όλα νόμιμο αίτημά τους, εφαρμόζοντας στην περίπτωσή τους ένα απαράδεκτο και εκδικητικό καθεστώς εξαίρεσης και διακρίσεων. 

Βλέπεις αυτοί οι άνθρωποι κατά το κράτος, είναι τρομοκράτες. Κι εσύ ακόμη που διαβάζεις αυτό το κείμενο … ίσως κι εσύ, τρομοκράτες να τους θεωρείς. 

Δεν είναι όμως εκείνοι που κατάσχουν τα σπίτια και την περιουσία του λαού. Δεν είναι όμως εκείνοι που βγάζουν νόμους που βυθίζουν τη χώρα στην εξαθλίωση και μας δολοφονούν καθημερινά. Δεν είναι όμως εκείνοι που κλέβουν τις συντάξεις και τους μισθούς του κάθε φτωχού βιοπαλαιστή, όπως κάνουν οι τράπεζες, οι κυβερνήσεις και οι πολυεθνικές. 

Κι αν στ’ αλήθεια αυτοί οι άνθρωποι σου προκαλούν τρόμο, είναι γιατί εκείνοι πίσω απ’ τα κάγκελα νιώθουν πιο ελεύθεροι απ’ ότι εσύ εκεί έξω. Και είναι … πραγματικά ελεύθεροι. Γιατί ξέρεις … πραγματική ελευθερία έχει μονάχα εκείνος που ρισκάρει να πεθάνει γι αυτήν. Αν στ’ αλήθεια αυτοί οι άνθρωποι σου προκαλούν τρόμο είναι γιατί σου δείχνουν κατάμουτρα τι πάει να πει να είσαι ζωντανός. Γιατί για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη απ’ το απλό γεγονός της αναπνοής. 

Δεν είναι λοιπόν μόνο εκδικητική και εξοντωτική η πολιτική που κάθε μέρα ξεδιπλώνει με επιταχυνόμενους ρυθμούς η σημερινή κυβέρνηση. Είναι και η δική σου αδιαφορία απέναντι στον αγώνα αυτών των ανθρώπων. 

Και ως προς το τελευταίο, ο Νίκος Ρωμανός σίγουρα τοποθετείται καλύτερα: 

«Ο καθένας απαντάει στα διλήμματα και κάνει τις επιλογές του. Ή θεατές σε απομονωμένες πολυθρόνες μιας ευνουχισμένης ζωής ή δράστες των γεγονότων που διαμορφώνουν την εξέλιξη της ιστορίας.»

Εσύ λοιπόν θα παραμείνεις θεατής ή μήπως ήρθε πια καιρός να δράσεις;

Πέμπτη, 6 Νοεμβρίου 2014

Πάνω κάτω η Πατησίων

Ο χειμώνας μας επισκέφτηκε λίγο νωρίτερα φέτος.
Από κάθε άποψη.
Ανοίγω δειλά το παράθυρο, αφήνοντας το φως του ήλιου να με ξεγελάσει για λίγο.
Είναι ήδη μεσημέρι.
Κι όμως δεν έχω κοιμηθεί πολύ.
Ζεστός καφές στο χέρι και κατεβαίνω άγαρμπα τη σκάλα.
Τρέξιμο πάλι για να 'μαι στην ώρα μου.
Οι συγκοινωνίες δεν συνωμοτούν υπέρ μου τελευταία.
Κι έτσι όπως πάντα αργοπορημένη, βγαίνω φουριόζα στην Πατησίων.
Πάνω κάτω η Πατησίων, και φέτος.
Αναπόφευκτο να μην αναπολήσω.
Λίγα χρόνια πριν, όλα μου ήταν ξένα ... άγνωστα, εκεί τριγύρω.

Σήμερα ίσως να γνωρίζω τα λημέρια καλύτερα απ' τη γειτονιά μου.
Το καφέ που συχνάζαμε.
Ο φούρνος με τις λαχταριστές του μυρωδιές.
Τα μικρά θέατρα.
Ο κινηματογράφος για "σινεφίλ", όπως έλεγες.
Το φωτοτυπάδικο που πηγαίναμε τις εργασίες μας.
Οι μπάτσοι  που μας την έσπαγαν, απέναντι απ' την ΑΣΟΕ.
Τέσσερα χρόνια τίποτα απ' τα παραπάνω δεν έχει αλλάξει.
Όλα και όλοι στη θέση τους.
Εκτός από μας.
Εμείς χαθήκαμε.
Μια μέρα κάπου χαθήκαμε κι εμείς σ' αυτό το δρόμο.
Άλλο στενό πήρες εσύ, κι άλλο εγώ.
Και στο 'χα πει, πως έτσι θα γινόταν.
Γελούσες, κι έκανες σχέδια.
Σε θυμάμαι πάντα να γελάς.
Να μου λες για τις ιδέες σου, τα όνειρα σου, τα ταξίδια σου.
Και εγώ ασυνείδητα/συνειδητά φανταζόμουν το ρόλο μου μέσα σ'όλα αυτά.
Ακόμη και σήμερα, αυτός ο ρόλος παραμένει προϊόν της φαντασίας μου.
Μόνο που αυτός ο ρόλος πια, δεν αποτελεί τροφή για όνειρα, ή έστω για τα δικά μου όνειρα.
Για φαντάσου.
Να δεις που κάπως έτσι χωρίζονται οι άνθρωποι.
Τα όνειρα τους δεν τους κάνουν το χατίρι,
ή ίσως και αυτοί να μην κάνουν το χατίρι στα όνειρα τους.
Κι ο κόσμος τους όλο και μικραίνει.
Ώσπου γίνετε ελάχιστος.
Ποιος θα μου το 'λεγε ότι ένας δρόμος θα μου 'φερνε μια τέτοια αναπόληση.
Ποιος θα μου το 'λεγε ότι εμείς οι δύο θα περπατούσαμε σ' αυτό το δρόμο χωριστά.
Δε βαριέσαι. Γνωστές καταστάσεις. Κλισέ απογοητεύσεις. Συνηθίσαμε.
Άργησα που άργησα στο μάθημα, αναπόλησα που αναπόλησα, ας ανάψω κι ένα τσιγάρο.
Κάτι τέτοιες θύμησες, χάνονται λένε μες τον καπνό.
Αύριο θα κάνω ξανά την ίδια διαδρομή και δεν θα σε σκεφτώ ούτε λιγάκι.
Ούτε τόσο δα.
Στο υπόσχομαι.