Πέμπτη, 15 Ιανουαρίου 2015

Σιωπή που δεν έχει τέλος [Μέρος 2ο]


Μίλα μου, του φώναζε, κι ήταν σαν να τον άγγιζε.

Μίλα μου, τον ικέτευε, κι ήταν πια εντελώς παραδομένη.

Όπως παραδίνεται από μόνο του το κορμί σ' ένα βροχερό τοπίο.

Σ' αγαπώ, του ψιθύρισε μ'ένα αναφιλητό κρυμμένο στη φωνή της.

Δεν υπάρχει αγάπη, είπε εκείνος, κι ήταν σαν διαταγή η άρνηση του.

Μωρό μου, όταν σου χαρίζουν το αύριο δεν κοιτάς το χθες, είπε η συνειδητοποίηση σπάζοντας τον καθρέφτη.

Κι εκείνη έμεινε να κοιτά τον εαυτό της στο πάτωμα, σκορπισμένο σε χιλιάδες κομμάτια.

Η μορφή της σε θρύψαλα.

Κι εκείνος πατούσε πάνω τους και την πονούσε … μα ταυτόχρονα κοβόταν κι ο ίδιος.

Του μίλησε για μια αγάπη, για μια ‘’άλλη’’ αγάπη.

Δεν είπε όμως ποια είναι ποια.

Ίσως εκείνος να κατάλαβε.

Ίσως.

Όπως και να ‘χει, εκείνη σώπαινε.

Μόνο σώπαινε.

Η σιωπή δεν δίνει απαντήσεις.

Η σιωπή δεν εκφράζει συναισθήματα.

Κι εκείνος άλωνε τις σκέψεις της απλά με ένα του βλέμμα.

Εκεί που βάδιζαν δίπλα δίπλα, τώρα βαδίζουν αντίθετα.

Κι εκείνη ακόμη σωπαίνει.

Κι εκείνος χαραμίζει την ψυχή του σε μπουκάλια.

Μια σιωπή που δεν έχει τέλος.

Μια ψυχή που πάει χαράμι.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου