Πέμπτη, 23 Μαρτίου 2017

Το άγνωστο που σ’ αγκαλιάζει

Έρχεται κάποια στιγμή στη ζωή. Αυτή η στιγμή που δεν είσαι σίγουρος που είναι το σπίτι σου.
Δεν θυμάσαι από πού έρχεσαι και που πηγαίνεις. Τα ‘χεις χαμένα. Κανείς δεν σ’ ακούει. Κανείς δεν σε βλέπει.

Ψάχνεις να βρεις το νόημα. Μα, αυτό είναι το νόημα …
Αρκετά υπέφερες για όλα αυτά που δεν έχεις πια. Για όλα όσα έμειναν πίσω, για όλα εκείνα που σου πήραν.
Σκέψου ότι τουλάχιστον είχες την ευκαιρία να τα ζήσεις. Να είσαι ευγνώμων γι αυτό.
Μοιράστηκες στιγμές. Μπορεί να κράτησαν μια νύχτα, μπορεί ένα χρόνο, τι σημασία έχει;
Είναι αλήθεια αυτό που λένε. Ότι αγαπάμε έρχεται κάποτε η ώρα να το αφήσουμε πίσω.
Αισθάνεσαι άδειος καμιά φορά, το καταλαβαίνω. Μένει πάντα ένα κομμάτι μας εγκλωβισμένο σε ότι αγαπήσαμε.
Αλλά αν δεν προχωρήσεις, σκέψου, τι θα γίνει με όλους αυτούς τους ανθρώπους που δεν έχεις γνωρίσει ακόμη;
Όλα αυτά που ονειρεύεσαι είναι καθ’ οδόν. Χαλάρωσε και άσε το σύμπαν να επιλέξει τον χρόνο και τον τρόπο.
Χρειάζεται απλά να το εμπιστευτείς. Επικεντρώσου στο τώρα, και περίμενε. Θα ξαφνιαστείς με την ταχύτητα των εξελίξεων.
Θα ‘χεις ανακαλύψει το μεγάλο μυστικό:
Πίσω από την πόρτα σου βρίσκονται όλες σου οι επιθυμίες,
συστήσου μαζί τους και κλείσε το μάτι στο άγνωστο που σ’ αγκαλιάζει.

Η ζωή μας ένα τέλειο μπούμερανγκ

Μοναξιά … μοναξιά θα πει να κάθεσαι σε κάτι σκαλάκια στο Κερατσίνι, δίπλα από το μνημείο του Παύλου, έντεκα και πενήντα πέντε ακριβώς.

Δίπλα σου ακουμπισμένο ένα αναμμένο τσιγάρο και ένα κουτάκι μπύρα. Δεν υπάρχει ψυχή τριγύρω. Ένας περαστικός περίπου στα εξήντα, περνάει με τα χέρια στις τσέπες και το κεφάλι σκυμμένο.
Σημασία δεν μου δίνει … κι όχι ότι δεν έχω όλο το δίκιο με το μέρος μου.
Τι να το κάνω όμως το δίκιο μου, όταν αυτή τη στιγμή εγώ πρέπει να συνεχίσω να αναπνέω;
Η ζωή μας ένα τέλειο μπούμερανγκ.
Πόνταρα πολλά σε ανθρώπους για τους οποίους θα ‘πρεπε να ‘χα πάει πάσο από την πρώτη μπλόφα που αντιλήφθηκα.
Αντίληψη … Ίσως αυτό είναι, η τόσο διαφορετική αντίληψη που έχουμε για την κοινωνία, την πολιτική και εν τέλει για τη ζωή.
Ή και η οπτική γωνία που βλέπουμε τα πράγματα. Ξέρεις, είδα πολλά.Τεράστιες αντιθέσεις να τρυπάνε τη λογική μου.
 
Είδα ανθρώπους να κομματιάζουν πτώματα κι ύστερα να κλαίνε στο χορό με τις τύψεις.
Είδα όμως κι ανθρώπους να φιλούν το χώμα και να ύστερα να το ποτίζουν με αλκοόλ και δάκρυα.
Κι αν με ρωτάς πως νιώθω, θα σου πω ένα πράγμα … εμείς θα νικήσουμε. Κι ίσως και να ‘χουμε νικήσει ήδη και να μην το ξέρουμε.
Εμείς ονειρευόμαστε με τα μάτια μας ανοιχτά μια άλλη πραγματικότητα, έναν κόσμο που μέσα του μας χωράει όλους.
Κάποια μέρα στο υπόσχομαι, τα όνειρα μας θα παίζουν πρώτη είδηση σε κάποιο έκτακτο δελτίο ειδήσεων.
Κάποια μέρα τα όνειρα μας θα γίνουν τραγούδια, θα γίνουν στένσιλ σε τοίχους.
Κάποια μέρα τα όνειρα μας θα γίνουν η αιτία για να φτιαχτούν καινούργια όνειρα από ένα κορίτσι που ένα βράδυ, θα κάθεται σε κάτι σκαλάκια στο Κερατσίνι, δίπλα από μνημείο του Παύλου.

ΌλοΑυτόΠουΠοτέ [μας]


Έχει σχεδόν βραδιάσει. Κι εκείνη μόλις έχει γυρίσει σπίτι.
Σε ένα σπίτι που ακόμη στα μάτια της φαντάζει ξένο. Σε ένα σπίτι μεγάλο και άδειο.
Ίσως να το συμπαθούσε αν ήταν λίγο μικρότερο. Αν είχε λιγότερα δωμάτια, ίσως.
Τα πολλά δωμάτια της δημιουργούν μια ψευδαίσθηση συντροφιάς.
Δεν της είχε περισσέψει και πολύ κουράγιο. Παρήγγειλε κάτι να φάει και χύθηκε στον καναπέ.
Ήπιε λίγο κρασί, έκανε κι ένα τσιγάρο. Είδε για πολλοστή φορά την ίδια σειρά σε επανάληψη.
Άλλαξε καναπέ κι έπιασε εκείνο το βιβλίο, που πάντα αφήνει μισοδιαβασμένο.
Έκανε ακόμη ένα τσιγάρο και γέμισε το ποτήρι της με κρασί.
 
 

 
Έκλεισε τα μάτια και φαντάστηκε τον μικρόκοσμο της κάπως αλλιώς.
Το φως στο δωμάτιο σα να δυνάμωσε, κι απέναντι της ήταν Κάποιος. Κάποιος ...
Τι πιο όμορφο από την ενέργεια και το φως που έφερε αυτός ο Κάποιος στο δωμάτιο;
Τίποτα δεν μπορεί να συγκριθεί με αυτό. Οτιδήποτε άλλο θα έμοιαζε με υποκατάστατο ονείρου.
Ο Θ. της είχε πει κάποτε ότι οι άνθρωποι είναι ενέργειες ... ενέργειες και χρώματα.
Ότι έχουμε δισεκατομμύρια αποχρώσεις.
Κι εκείνη αμέσως σκέφτηκε πόσο τυχεροί θα ήταν δυό άνθρωποι των οποίων οι αύρες θα χρωμάτιζαν τον ίδιο καμβά.
Και τότε συνέβη. Κράτησε λίγο, μα συνέβη ... ήταν λίγα μόνο δευτερόλεπτα που μοιράστηκαν σε κάποιους μήνες.
Κι από τότε μέχρι σήμερα άλλαξαν πολλά. Εκείνα τα χρώματα άρχισε να τα μισεί.
Σταμάτησε να τα επιλέγει.
Κι ούτε στον εαυτό της δεν τολμά να παραδεχτεί πως ακόμη την σαστίζουν, πως ακόμη την γοητεύουν.
Γιατί ... και πως ... Είναι εξωφρενικό να νιώθεις τόσο ευάλωτος σε κάτι ... σε Κάποιον.
Αυτό το αναθεματισμένο συναίσθημα που διαρκώς της θυμίζει ... Όλο αυτό που ποτέ.

Σε λάθος τέμπο


Έχεις κοιτάξει ποτέ μια πληγή που επουλώνεται και σκέφτηκες εάν θα μείνει το σημάδι της;
Έτσι αισθάνομαι όταν σε κοιτάζω.
Γράφω για σένα ιστορίες που ίσως να έχουν συμβεί. Ιστορίες σύντομες, με προτάσεις κοφτές και πολλά σημεία στίξης. Συνήθως αυτές οι ιστορίες μένουν άτιτλες. Συνήθως.
Και οι μέρες περνούν και οι νύχτες περνούν. Και εμείς θα εξακολουθήσουμε να χανόμαστε σε μαύρες τρύπες και σε χωροχρονικά κενά. Τα όνειρά μας θα μπερδεύονται και οι σκέψεις μας θα κυνηγούν η μία την άλλη σε έναν  αγώνα δρόμου χωρίς αφετηρία και χωρίς τέλος. Εγώ πάντα θα φαντάζω υπερβολική  κι εσύ πάντα θα φαντάζεις απόμακρος.
Και το σενάριο της ζωής μας θα μοιάζει ολίγον καλτ, γεμάτο λούμπεν χαρακτήρες και ποπ αρτ ατμόσφαιρα.
Ίσως το σάουντρακ θα φέρει την υπογραφή του Πέρι Κόμο. Ναι, σίγουρα κάπως έτσι θα είναι.
Εγώ θα σου τραγουδώ την Γκλεντόρα σε λάθος τέμπο και εσύ θα σφυρίζεις αδιάφορα.
Η Βέρα δεν θα ‘ρθει ποτέ και εμείς πάντοτε θα σκοντάφτουμε στους σκαμμένους λάκκους του κήπου.
[Μια ιστορία που ίσως έχει (ξανα)συμβεί].

Αστρικά Ταξίδια


Κι έτσι απλά μια μέρα σταματήσαμε να μιλάμε. Όποια λέξη έβγαινε απ’ το στόμα μας ήταν μάταιη.
Όμως αυτό που ποτέ μου δεν σου εξήγησα, ήταν πως το να σου μιλώ δεν υπήρξε για μένα επιθυμία, μα ανάγκη.

Οι κουβέντες σου ήταν σαν νερό κι εγώ ένας άνθρωπος στα πρόθυρα της αφυδάτωσης.
Ξέρεις πλέον η ζωή μου αποκλίνει αρκετά από το σενάριο της αγαπημένης μου ταινίας.
Οι μέρες είναι κάπως αδιάφορες και τα βράδια γίνονται όλο και πιο πνιγηρά.

Οι βόλτες μου στην παραλία και ο ήχος από τα κύματα πάντα βοηθούν στην επιβίωση,
αλλά μεταξύ μας, τι να την κάνω τόση θάλασσα όταν εσύ λείπεις;
Ο καιρός περνά κι εγώ πλέον έχω απομυθοποιήσει τα πάντα.
Στην ερώτηση «Πως πάει η επανάσταση;», η απάντηση θα μένει πάντα ίδια.
Εμείς θα συνηθίζουμε κι ίσως μια μέρα μοιάζουμε με όλους εκείνους που συχνά κοροϊδεύαμε.
Τα υποκοριστικά θα μπουν μια και καλή στις ζωές μας.
Οι μεγάλες μας προσδοκίες θα αλωνίζουν ενώ εμείς κοιμόμαστε και κάθε πρωί το ξύπνημα θα είναι δυσκολότερο.
Ο καφές θα παραμείνει σκέτος  έτσι για την τιμωρία.
Θα συνοδεύει τον πονοκέφαλο και την ένταση της πόλης που θα γκριζαίνει χρόνο με το χρόνο.
Και δεν θα 'χεις νέα μου, ούτε κι εγώ δικά σου.
Ο χρόνος θα γελά με τη σιγουριά πως μας παγίδεψε.
Μα εγώ να ‘σαι σίγουρος πως στα αστρικά μου ταξίδια θα αναζητώ εκείνο το παράλληλο σύμπαν στο οποίο εμείς οι δύο απόψε κοιτάμε το φεγγάρι αγκαλιασμένοι και στις σκέψεις μας δεν υπάρχει αύριο το οποίο να το ονειρευόμαστε χώρια.
https://www.youtube.com/watch?v=nfwWKCRth_A