Πέμπτη, 23 Μαρτίου 2017

Αστρικά Ταξίδια


Κι έτσι απλά μια μέρα σταματήσαμε να μιλάμε. Όποια λέξη έβγαινε απ’ το στόμα μας ήταν μάταιη.
Όμως αυτό που ποτέ μου δεν σου εξήγησα, ήταν πως το να σου μιλώ δεν υπήρξε για μένα επιθυμία, μα ανάγκη.

Οι κουβέντες σου ήταν σαν νερό κι εγώ ένας άνθρωπος στα πρόθυρα της αφυδάτωσης.
Ξέρεις πλέον η ζωή μου αποκλίνει αρκετά από το σενάριο της αγαπημένης μου ταινίας.
Οι μέρες είναι κάπως αδιάφορες και τα βράδια γίνονται όλο και πιο πνιγηρά.

Οι βόλτες μου στην παραλία και ο ήχος από τα κύματα πάντα βοηθούν στην επιβίωση,
αλλά μεταξύ μας, τι να την κάνω τόση θάλασσα όταν εσύ λείπεις;
Ο καιρός περνά κι εγώ πλέον έχω απομυθοποιήσει τα πάντα.
Στην ερώτηση «Πως πάει η επανάσταση;», η απάντηση θα μένει πάντα ίδια.
Εμείς θα συνηθίζουμε κι ίσως μια μέρα μοιάζουμε με όλους εκείνους που συχνά κοροϊδεύαμε.
Τα υποκοριστικά θα μπουν μια και καλή στις ζωές μας.
Οι μεγάλες μας προσδοκίες θα αλωνίζουν ενώ εμείς κοιμόμαστε και κάθε πρωί το ξύπνημα θα είναι δυσκολότερο.
Ο καφές θα παραμείνει σκέτος  έτσι για την τιμωρία.
Θα συνοδεύει τον πονοκέφαλο και την ένταση της πόλης που θα γκριζαίνει χρόνο με το χρόνο.
Και δεν θα 'χεις νέα μου, ούτε κι εγώ δικά σου.
Ο χρόνος θα γελά με τη σιγουριά πως μας παγίδεψε.
Μα εγώ να ‘σαι σίγουρος πως στα αστρικά μου ταξίδια θα αναζητώ εκείνο το παράλληλο σύμπαν στο οποίο εμείς οι δύο απόψε κοιτάμε το φεγγάρι αγκαλιασμένοι και στις σκέψεις μας δεν υπάρχει αύριο το οποίο να το ονειρευόμαστε χώρια.
https://www.youtube.com/watch?v=nfwWKCRth_A

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου