Πέμπτη, 23 Μαρτίου 2017

ΌλοΑυτόΠουΠοτέ [μας]


Έχει σχεδόν βραδιάσει. Κι εκείνη μόλις έχει γυρίσει σπίτι.
Σε ένα σπίτι που ακόμη στα μάτια της φαντάζει ξένο. Σε ένα σπίτι μεγάλο και άδειο.
Ίσως να το συμπαθούσε αν ήταν λίγο μικρότερο. Αν είχε λιγότερα δωμάτια, ίσως.
Τα πολλά δωμάτια της δημιουργούν μια ψευδαίσθηση συντροφιάς.
Δεν της είχε περισσέψει και πολύ κουράγιο. Παρήγγειλε κάτι να φάει και χύθηκε στον καναπέ.
Ήπιε λίγο κρασί, έκανε κι ένα τσιγάρο. Είδε για πολλοστή φορά την ίδια σειρά σε επανάληψη.
Άλλαξε καναπέ κι έπιασε εκείνο το βιβλίο, που πάντα αφήνει μισοδιαβασμένο.
Έκανε ακόμη ένα τσιγάρο και γέμισε το ποτήρι της με κρασί.
 
 

 
Έκλεισε τα μάτια και φαντάστηκε τον μικρόκοσμο της κάπως αλλιώς.
Το φως στο δωμάτιο σα να δυνάμωσε, κι απέναντι της ήταν Κάποιος. Κάποιος ...
Τι πιο όμορφο από την ενέργεια και το φως που έφερε αυτός ο Κάποιος στο δωμάτιο;
Τίποτα δεν μπορεί να συγκριθεί με αυτό. Οτιδήποτε άλλο θα έμοιαζε με υποκατάστατο ονείρου.
Ο Θ. της είχε πει κάποτε ότι οι άνθρωποι είναι ενέργειες ... ενέργειες και χρώματα.
Ότι έχουμε δισεκατομμύρια αποχρώσεις.
Κι εκείνη αμέσως σκέφτηκε πόσο τυχεροί θα ήταν δυό άνθρωποι των οποίων οι αύρες θα χρωμάτιζαν τον ίδιο καμβά.
Και τότε συνέβη. Κράτησε λίγο, μα συνέβη ... ήταν λίγα μόνο δευτερόλεπτα που μοιράστηκαν σε κάποιους μήνες.
Κι από τότε μέχρι σήμερα άλλαξαν πολλά. Εκείνα τα χρώματα άρχισε να τα μισεί.
Σταμάτησε να τα επιλέγει.
Κι ούτε στον εαυτό της δεν τολμά να παραδεχτεί πως ακόμη την σαστίζουν, πως ακόμη την γοητεύουν.
Γιατί ... και πως ... Είναι εξωφρενικό να νιώθεις τόσο ευάλωτος σε κάτι ... σε Κάποιον.
Αυτό το αναθεματισμένο συναίσθημα που διαρκώς της θυμίζει ... Όλο αυτό που ποτέ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου