Πέμπτη, 23 Μαρτίου 2017

Η ζωή μας ένα τέλειο μπούμερανγκ

Μοναξιά … μοναξιά θα πει να κάθεσαι σε κάτι σκαλάκια στο Κερατσίνι, δίπλα από το μνημείο του Παύλου, έντεκα και πενήντα πέντε ακριβώς.

Δίπλα σου ακουμπισμένο ένα αναμμένο τσιγάρο και ένα κουτάκι μπύρα. Δεν υπάρχει ψυχή τριγύρω. Ένας περαστικός περίπου στα εξήντα, περνάει με τα χέρια στις τσέπες και το κεφάλι σκυμμένο.
Σημασία δεν μου δίνει … κι όχι ότι δεν έχω όλο το δίκιο με το μέρος μου.
Τι να το κάνω όμως το δίκιο μου, όταν αυτή τη στιγμή εγώ πρέπει να συνεχίσω να αναπνέω;
Η ζωή μας ένα τέλειο μπούμερανγκ.
Πόνταρα πολλά σε ανθρώπους για τους οποίους θα ‘πρεπε να ‘χα πάει πάσο από την πρώτη μπλόφα που αντιλήφθηκα.
Αντίληψη … Ίσως αυτό είναι, η τόσο διαφορετική αντίληψη που έχουμε για την κοινωνία, την πολιτική και εν τέλει για τη ζωή.
Ή και η οπτική γωνία που βλέπουμε τα πράγματα. Ξέρεις, είδα πολλά.Τεράστιες αντιθέσεις να τρυπάνε τη λογική μου.
 
Είδα ανθρώπους να κομματιάζουν πτώματα κι ύστερα να κλαίνε στο χορό με τις τύψεις.
Είδα όμως κι ανθρώπους να φιλούν το χώμα και να ύστερα να το ποτίζουν με αλκοόλ και δάκρυα.
Κι αν με ρωτάς πως νιώθω, θα σου πω ένα πράγμα … εμείς θα νικήσουμε. Κι ίσως και να ‘χουμε νικήσει ήδη και να μην το ξέρουμε.
Εμείς ονειρευόμαστε με τα μάτια μας ανοιχτά μια άλλη πραγματικότητα, έναν κόσμο που μέσα του μας χωράει όλους.
Κάποια μέρα στο υπόσχομαι, τα όνειρα μας θα παίζουν πρώτη είδηση σε κάποιο έκτακτο δελτίο ειδήσεων.
Κάποια μέρα τα όνειρα μας θα γίνουν τραγούδια, θα γίνουν στένσιλ σε τοίχους.
Κάποια μέρα τα όνειρα μας θα γίνουν η αιτία για να φτιαχτούν καινούργια όνειρα από ένα κορίτσι που ένα βράδυ, θα κάθεται σε κάτι σκαλάκια στο Κερατσίνι, δίπλα από μνημείο του Παύλου.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου